Te ee 
b.v. na den 7dee dag ontkiemd is een aanduiding zijn der 
grootte der kiemings-energie. 
Wij zullen dus zien, dat b.v. bij eene zaadsoort reeds den 74en 
dag 90 pCt. der korrels ontkiemd waren en in de volgende dagen 
er nog slechts 3 pCt. meer ontkiemden, terwijl bij een andere 
zaadsoort den 7de" dag slechts 80 pCt. ontkiemd was en er later 
18 pCt. bij kwam. 
Volgens de algemeen aangenomen regelen is dan wel de kiem- 
kracht van deze verschillende zaad-monsters dezelfde, maar 
levert de kiemings-energie een aanmerkelijk verschil op. 
Een zaadsoort met groote kiemkracht en een sterke kiemings- 
energie is natuurlijk de beste. 
Gaan wij nu na welke factoren van invloed kunnen zijn op 
de kiemkracht en dus ook op de bepaling hiervan. 
Ten eerste dan de vocht; zonder water kan er geen kieming 
geschieden, dit is een te algemeen bekend feit dan dat ik verder 
er op behoef in te gaan. 
Bewaart men de zaden luchtdroog, dan zal de kieming niet 
kunnen plaats grijpen. De kiemkracht behoeft daarom nog 
niet verloren te gaan, het water in ’tzaad zelve vastgehouden 
is voldoende om dit in het leven te doen blijven. 
Van tabakszaad is bekend dat men het tot 10 jaren heeft 
bewaard en bevond dat het na verloop van dien tijd weder kiemde 
zoo men het bevochtigde. Men heeft zelfs getracht hierop een 
methode vast te stellen om tof het bezit van goed zaad te komen. 
Men dacht namelijk als volgt, als men het zaad lang bewaart 
dan zullen de zwakke korrels het eerst hun kiemkracht ver- 
liezen; zet men dit dus lang genoeg voort, dan houdt men ten 
slotte na eenige jaren het beste zaad over. 
Men raadde dus aan slechts overjarig zaad te gebruiken en 
dan liever hoe ouder hoe beter. 
De praktijk bewees echter het tegendeel en ook de theorie 
toonde het onjuiste van dit beweren aan. De opname van 
vocht en verlies hiervan, zijn voor een deel gebonden aan het 
vermogen van de zaadhuid om water door te laten ; is deze nu 
dik dan zal het zaad zijn vocht lang behouden en lang een 
Teysm. VIII. 6 
