wortels, De ruwe huid is roodachtig blauw of purper, met 
kleine vlekjes. 
Er worden in meergenoemd werk 58 verschillende soorten 
en verscheidenheden van bamboe genoemd, die allen in Japan, 
hetzij voor nuttige doeleinden of voor versiering gekweekt 
worden. Het boekje is voorzien van vrij duidelijke ongekleurde 
afbeeldingen, zoodat het voor ieder die wat meer van de 
bamboe-cultuur in Japan wenscht te weten, nuttig is. 
Ik zal mij hier moeten bepalen tot de vermelding der 20 
genoemde bamboe-soorten of variëteiten, die ook de belang- 
rijkste zijn. Te meer daar het nuttig is nog een en ander 
over te nemen over de verschillende wijzen van bewerking, 
behandeling en ‘aanwending der bamboe in Japan. 
Om een bamboe met kleine leden te verkrijgen, ten einde 
er wandelstokken enz. van te maken, wacht men tot de loten 
eene lengte hebben van S à 9 vt. en ontdoet hen dan van 
de huid. 
Om een bamboe donker te maken, snijdt men éénjarige 
stengels en hangt die in den rook. 
Om een bamboe plat te maken, ontdoet men een afgesneden 
stengel van de knoopen aan de uiteinden en met de schaaf 
ook van de buitenhuid, vervolgens maakt men een langssleuf 
en splijt haar daarna door er een mes door te halen. De 
aldus gespleten bamboe kookt men in een ijzeren pot met water 
en maïszemelen, totdat zij week en zacht wordt, neemt haar 
er dan uit en plaatst haar op een vlakke tafel, doet een stuk 
hout in de spleet en opent nu de bamboe. Is de bamboe 
na deze bewerking niet geheel plat, dan wordt zij opnieuw 
gekookt, kortom men herhaalt de bewerking tot zij plat is, 
waarna men met een heet ijzer over de geschaafde oppervlakte 
gaat, ten einde voor goed te beletten dat de bamboe hare 
oorspronkelijke houding weder aanneme. Eindelijk schaaft 
men nog eens op de plekken, waar het ijzer brandvlekken 
veroorzaakt heeft. 
Om de bamboe te kunnen buigen, vangt men eene groote 
