— 130 — 
in zulke enorm groote complexen, moet naar mijne meening 
worden gezocht, ten deele daarin, dat, tijdens den in het begin 
dezer eeuw op Java gevoerden krijg, de landbouwende inlandsche 
bevolking bij menigte de wijk heeft genomen naar de afgelegen 
djatibosschen, en dat zij daarin toen groote uitgestrektheden 
bosch heeft uitgeroeid ten einde door bebouwing van den bodem 
in haar levensonderhoud te voorzien. 
Anderdeels aan de boschroofbouw-liefhebberij van den in- 
landschen landbouwer, die liefst telkenjare een nieuw stuk 
bosch zoude willen leêgkappen, voor de teelt zijner veldge- 
wassen. 
Later, toen de rust hersteld was, heeft de bevolking die 
weinig herbergzame, bij uitstek waterarme bosschen verlaten 
en zich metterwoon gevestigd in voor den landbouw loonender 
streken. 
De vroeger in bouwgrond herschapen boschgronden zijn 
blijven liggen, ontaardden spoedig daarop in wildernis en zijn 
thans op nieuw met djatibosch geheel bedekt. 
Om te beginnen zal ik mededeelen, hetgeen mij bekend is 
omtrent spontane vorming van djatibosch ter plaatse waar 
voor ca 30 à 35 jaar nog werd aangetroffen het gehucht 
Sribit met de daarbij behoorende bouw velden. 
Daarna zullen eenige andere meer belangrijke onder gelijke 
omstandigheden spontaan gevormde djatibosschen worden be- 
handeld. 
4de WAARNEMING. 
Voor ca 30 à 35 jaar werd te midden van de djatib osschen, 
die thans deel uitmaken van het in exploitatie zijnde djati- 
boschperceel Metatal (district Randoeblatoeng, res. Rembang), 
het gehucht Sribit aangetroffen, dat bewoond werd door een 
zestal huisgezinnen die daar, te midden van die afgelegen 
bosschen, zich onledig hielden met den veldarbeid op de door 
hen leêggekapte boschgronden. 
Naar men mij heeft medegedeeld werd door herhaaldelijk 
voorkomende gevallen van buikziekte (cholera), gedeeltelijk 
