— 166 — 
„Al naar het ons in den zin kwam”, vertelt mij Soproxo, 
„werden in vroeger tijden van die kreupelhoutbosschen tel- 
kenjare gedeelten leêggekapt en voor den landbouw benut 
(op dezelfde wijze als de inlandsche landbouwer thans nog, 
waar hij meent dat ongestraft te kunnen doen, met groote 
voorliefde in de bosschen roof bouw drijft). Na een of twee 
jaar denzelfden grond te hebben gebruikt, lieten wij dat stuk 
liggen en kapten dan een ander stuk bosch leeg. Het 
stuk bouwgrond, dat wij lieten liggen, werd dan eerst dicht 
bedekt met alang-alang doch reeds binnen drie jaar be- 
gonnen enkele boompjes boven de alang-alang uit te komen 
en binnen 5 jaar was de grond bedekt met kreupelbosch 
en was de alang-alang door de jonge boomen verstikt. 
Na nog een paar jaar zoo begroeid te zijn geweest kapten 
wij dan die jonge bosschen weer leeg en gebruikten den 
grond opnieuw voor den landbouw.” 
In het zuidelijk gedeelte van het district Gendingan, meer 
in de nabijheid van de volkrijke streek, gelegen langs de oevers 
van de Solorivier, daar waar de bevolking is voortgegaan met 
de bewerking der vroeger leêggekapte boschgronden, treft men 
te midden van de jonge djatiboschen, die gevormd zijn op de 
plaatsen, welke men later met rust heeft gelaten, nog vele verspreid 
liggende stukken bouwgrond aan. Dikwijls worden die bouw- 
gronden slechts door een smalle strook jong djatibosch van elkan- 
der gescheiden. 
Ten gevolge van de in 1874 en reeds vóór dien uitgevaardigde, 
verscherpte verbodsbepalingen tegen boschontginning en bosch- 
devastatie, en het strenger toezicht dat van toen af door de 
boschpolitie-beambten en het districtsbestuur is uitgeoefend 
tegen overtredingen daarvan, heeft de inlandsche bevolking de 
afgelegen, dikwijls weinig vruchtbare, waterarme djatibosch- 
gronden, waar zij toen niet meer op de bovenaangegeven wijze 
Jeon huishouden, verlaten, en is naar waterrijkere streken ge- 
trokken. 
Daar, waar die verlaten gronden, zooals hier. het geval is 
