— 167 — 
geweest, verder met rust zijn gelaten, heeft de natuur die op 
nieuw bedekt met meerendeels zeer fraai, slechts spaarzaam met 
andere boomsoorten vermengd, zoo goed als zuiver djatibosch. 
Nadat men dus de vroeger daarop gestaan hebbende bosschen 
had geveld, heeft men de aanwezige stronken van boomen zoo 
goed mogelijk uitgebrand en daarna den grond afwisselend ge- 
durende eenige jaren voor den landbouw benut, hem dan 
weder eenige jaren laten verwilderen, om hem vervolgens te 
benutten voor den landbouw. Daarop heeft men nw ca 50 
jaar geleden, die gronden met rust gelaten. 
Men heeft daar niet geplant, zelfs geen pitten witgezaaid, ook 
geen djatipitten van elders daar heen laten overbrengen en toch 
heeft de natuur daar, op onverbeterlijke wijze gezorgd voor de 
verjonging met djati van de vroeger daar gestaan hebbende oude 
bosschen. 
Stonden daar vroeger ook djatibosschen ? 
Of zijn de tegenwoordige jonge djatibosschen in de plaats 
gekomen van vroegere wildhouthosschen? 
Wie zal het zeggen. 
Eenige oude inlanders van de nabij gelegen desa Karang- 
anjar, deden mij omtrent de geschiedenis van die bosschen ge- 
heel hezelfde verhaal. 
Ook zij vertelden mij, dat voor ongeveer 30 jaar, nog tot kort 
vóór den grooten aschregen, de vronden waarop thans die jonge 
djatibossehen worden aangetroffen, waren bedekt met jong 
djati en ander kreupelhoutbosch (groboedan) waartusschen open 
plekken bedekt met alang-alang. 
Eenige desagenooten hadden daar te midden van die bos- 
schen hunne tegalans, welke zij, na die een twee jaar te hebben 
bebouwd, dan verlieten om andere met kreupelhout begroeide 
boschgronden leêg te kappen en te bewerken, Later is dat door 
het distriets-bestuur verboden. 
Men heeft toen die kreupelhoutbosschen met rust gelaten, 
en thans zijn zij herschapen in prachtig jong djatibosch. 
De oudere dier djatibosschen zullen nu dus ongeveer 30 
tot 35 jaar oud zijn; De jongere ca 25 jaar. 
