— 170 — 
Die inlander vond dus blijkbaar die bosschen nog niet om 
voor te knielen. 
De boomen daarin waren te dun naar zijn zin in verhouding 
tot hun lengte omdat ze te dicht op elkaar hadden gestaan. 
Die bosschen moesten dus worden uitgedund. 
Ik geloof, dat velen het met dien Inlander daaromtrent eens 
zullen zijn. 
Men leze slechts met aandacht hetgeen o. a. omtrent wit- 
dunning van djatibosschen door den Houtvester 1e klasse von 
Hertling wordt medegedeeld in zijn opstel over „de rentabilá- 
teit der djatibosschen’’ voorkomende in deel LI, Oet. — Dee. 
nummer 1895 van het „Tijdschrift voor Nijverheid en Land- 
bouw van Nederlandsch-Indië.” 
Dat opstel is in menig opzicht eene nadere bespreking over- 
waard. 
Aanleiding daartoe was de dien Houtvester door een hoog- 
geplaatst ambtenaar gestelde vraag, of een bouw boschgrond, 
die nu in vrijen arbeid wordt beplant met djati, na 80 jaren 
nog eenige winst voor het Gouvernement zoude afwerpen, of 
kunstmatige aanplant van djatibosch dus als eene voor den Staat 
voordeelige kapitaalsbelegging kon worden beschouwd. 
Op die vraag nu luidt het antwoord van den Houtvester v. 
H. dat: 
„de tegenwoordige opbrengst der djatibosschen en den 80 ja- 
rigen bedrijfsturnus in aanmerking genomen, die vraag in ont= 
kennenden zin moet worden beantwoord”. 
„Uit dat antwoord”, vervolgt hij, „werd de conclusie getrokken, 
dat het dan beter ware de kunstmatige aanplantingen geheel 
achterwege te laten, zooveel mogelijk boschgrond aan den 
landbouw dienstbaar te maken en de rest ten behoeve van 
boschvorming aan de natuur over te laten,” 
„Deze conclusie” zegt schrijver verder, „zoude moeten worden 
beaamd, ware het niet, dat de boschwetenschap middelen aangeeft 
om den toestand te verbeteren, de productiviteit te verhoogen en 
ook den boschbouw rentegevend te maken. Nergens ter we- 
reld wordt het aanleggen en instandhouden der bosschen als 
eene hooge renten opleverende kapitaaisbelegging beschouwd 
