— 172 — 
Uitgestrekte complexen prachtig jong djatibosch van 30 en 
meer jarigen leeftijd, ontstaan langs natuurlijken weg, zouden 
kunnen aantoonen, dat die meening allen grond mist. 
Hetgeen van de nu aangelegde djatibosschen bij het einde 
van den bedrijfsturnus mag worden verwacht, is slechts in zeer 
geringe mate afhankelijk van de daaraan gedurende de eerste 
levensjaren, zooals bij kunstmatigen aanleg het geval is, bestede 
zorgen, maar wordt geheel beheerscht door de zorgen, die 
daaraan in later jaren worden gewijd, — door tijdige en doel- 
matige uitdunningen die aan de boomen de gelegenheid geven 
zich blijvend krachtig te ontwikkelen. 
Zonder toepassing van dien maatregel kan binnen den ge- 
stelden bedrijfsturnus, — zelfs van de best geslaagde, met 
de meeste zorg aangelegde djatiplantsoenen nooit werkelijk 
kapbaar, technisch bruikbaar djatibosch worden verwacht. 
Alle bedenkingen omtrent aan de toepassing van dien maat - 
regel verbonden kosten, of andere bezwaren, worden daardoor 
te niet gedaan. 
Terecht zegt dan ook de Houtvester v. H. (blz. 234). 
„dat de wetenschappelijke doorvoering der uitdunning een 
der eerste en tevens een der dankbaarste werkzaamheden is die 
den boschbeheerder wachten.” 
Dat daaromtrent alle boschbeheerders het eens zijn, (blz. 
235) wie zal het ontkennen. 
Dat echter tot nog toe nog geen ernstig begin is gemaakt 
met de praktische doorvoering van dien, zoo hoog urgenten 
zoo uiterst dankbaren bedrijfsmaatregel, dat kan evenmin wor- 
den ontkend en de reden daarvan kon niet gelegen zijn, noch 
in de hooge kosten aan de toepassing van dien maatregel 
verbonden, noch in gemis aan daartoe geschikt personeel. 
Dat is niet aannemelijk. 
Daarvoor zijn de jonge djatibosschen reeds te oud geworden, 
en wij boschbeheerders ook. 
De eigenlijke oorzaak moet dus dieper liggen. 
Wij zullen in het ondervolgende dat trachten aan te toonen. 
De houtvester v. H. hiecht zoowel reëele als ideale waarde 
