— 176 — 
wij, boschbeheerders, tot nog toe huiverig zijn geweest te be- 
ginnen met een der eerste en tevens een der dankbaarste 
werkzaamheden die ons wachten. 
Laat ons nu eens nagaan hoe hoog wel de kosten zijn, die 
voor de zoo hoog noodzakelijke witdunning der djatibosschen 
worden noodig geacht, om daaruit af te leiden in hoe verre 
door die cijfers bedoelde huiverigheid is gerechtvaardigd. 
„Neemt men aan,” zegt schrijver (bldz. 231) „dat de eerste 
witdunning in het twintigste jaar plaats heeft, zoo spreekt het 
van zelf, dat hierbij nog niet op inkomsten mag worden ge- 
rekend, daar de boomen dan nog geringe afmetingen hebben. 
Er moeten dus, bij de vorige, de onkosten der eerste uitdun- 
ning (in het 20ste levensjaar) worden in rekening gebracht, die 
op f 2 (zegge twee gulden) per bouw kunnen worden geschat 
en na 60 jaren eene waarde van f 105 vertegenwoordigen…”’ 
Twee heele guldens dus per bouw wordt geschat noodig te zijn 
voor eerste witdunning der djatibosschen in het 20“ levensjaar. 
Geen wonder, dat de meesten onzer zich daardoor hebben 
laten weerhouden uitvoering te geven aan een der eerste en 
tevens een der dankbaarste werkzaamheden die den boschbe- 
heerder wachten. 
„De tweede uitdunning, vervolgt de houtvester v. H, kan 
dan plaats vinden wanneer het bosch den leeftijd van 40 jaren 
heeft bereikt, waarbij reeds op eenige winst valt te rekenen; 
na bestrijding van de onkosten uit de opbrengst van het hout 
zal misschien nog een overschot van ongeveer 5 M? timmer- 
hout per bouw worden verkregen welk hout, berekend op f 12 
per M?, een waarde vertegenwoordigt van f 60 of na 40 
jaren van rond f 288.” 
Dat gaat dus al iets beter. 
Na aftrek der kosten voor uitdunning levert de tweede 
uitdunning op 40 jarigen leeftijd reeds een aardige winst op 
in den vorm van een overschot van 5 M? timmerhout, dat 
berekend tegen f 12 per M°, na 40 jaren eene waarde ver- 
tegenwoordigt van rond f 288. 
