— 180 — 
Eerst bij de latere, derde uitdunning, die ik zou wenscher 
te doen plaats hebben tusschen het 50ste en 60ste levensjaar, 
kan op eenige opbrengst van het uitdunningsmateriaal worden 
gerekend. Die uitdunningen dienen te geschieden onder direct 
toezicht van ervaren boschpersoneel. 
Welke bezwaren echter ook verbonden mogen zijn aan de 
uitvoering van dien maatregel, zonder toepassing daarvan is 
het boschbedrijf een ten eenenmale ondenkbare zaak. 
Daarom zijn m. i. de door den houtvester v. H. aange- 
voerde redenen, waarom tot nog toe geen begin is gemaakt 
met een der eerste en tevens een der dankbaarste werkzaam- 
heden, die ons boschbeheerders wachten, niet aannemelijk. 
Niet de hooge kosten aan dat voor de toekomst onzer djati- 
bosehen meest urgente werk verbonden, noch gebrek aan daar- 
toe geschikt personeel, kunnen oorzaak zijn, dat daarmede tot 
nog toe nog geen ernstig begin is gemaakt. 
De eigenlijke oorzaak moet dieper liggen. 
Die oorzaak ligt gedeeltelijk reeds opgesloten in de volgende 
woorden van den houtvester v. H. (bldz. 233 Tijdschrift van 
Nijverheid en Landbouw deel LI), 
„De in den aanhef dezes in abstracto gestelde vraag zoude- 
dus in ongunstigen zin moeten worden beantwoord, ware het 
niet dat de boschwetenschap ons middelen aangeeft, om hierin. 
verandering ten goede te brengen. Juist in den aanleg van jonge 
plantsoenen volgens de methode-Buurman ligt hier een der ge 
neesmiddelen.” 
Indien men nu nagaat dat duizenden bouws djatibosch, die- 
werkelijk gezien mogen worden, zijn ontstaan, zoo goed als 
kosteloos, geheel langs natuurlijken weg, en daarbij bedenkt, 
dat de houtvester v. H. zoo even heeft aangetoond, dat, bij 
gen 80 jarigen bedrijfsturnus, kunstmatige aanleg van djatibosch 
volgens de cultuurmethode-Buwrman eene voor den Staat onvoor- 
deelige geldbelegging is, dan moet de verklaring dat: 
„juist in den aanleg van jonge plantsoenen volgens de cul- 
tuurmethode-Buurman het geneesmiddel moet worden gezocht 
om daarin verandering ten goede te brengen,” 
