Ed ne nne EE ne n - er 
STIKSTOFVERLIES IN MET STALMEST 
BEMESTEN BOUWGROND. 
Meer dan twintig jaar geleden is door Schloesing aangetoond 
dat een grond, die in een flesch bewaard werd, vrije stikstof verloor. 
Deze was afkomstig uit de nitraten (salpeterzure zouten) welke hij 
bevatte. Later is door verschillende onderzoekers aangetoond, dat 
deze stikstofontwikkeling toegeschreven moet worden aan de wer- 
king van lagere organismen. 
Kort geleden eindelijk is door Wagner in de uitwerpselen van 
het vee een ferment ontdekt, waarvan hij een ernstig gevaar 
duchtte voor den landbouw. Om dat gevaar te ontgaan heeft men 
voorgesteld het ferment te vernietigen door den mest vóór de uit- 
spreiding te behandelen met zwavelzuur. 
De bekende agricultuur-chemicus Dehérain vond het echter noo- 
dig de kwestie aan een nader onderzoek te onderwerpen, om te 
zien of het gevaar werkelijk zoo dreigend was, dat men de land- 
bouwers zou moeten aanraden aanzienlijke sommen uit te geven 
om aan hun mest zuur toe te voegen. Zonder twijfel bevat versche 
paardenmest een zeer actief salpeterzuur-ontledend ferment, dat 
vooral in voedingsvloeistoffen, die behalve phosphaten zetmeel be- 
vatten, uitermate sterk werkt. Ook in den bouwgrond, waarop vroe- 
ger stalmest gebracht werd, treft men dezelfde organismen aan; 
hunne werking is echter daarin niet van dien aard, om te verhin- 
deren, dat gronden, die behoorlijk geventileerd en vochtig zijn, als- 
mede een geschikten warmtegraad hebben, aanzienlijke hoeveelheden 
nitraten bevatten. 
Voegt men aan den grond zetmeel toe dan ziet men de hoe- 
veelheid der nitraten verminderen. Eveneens is dit het geval 
als men er excrementen, die de salpeter-ontledende bacteriën 
bevatten, aan toevoegt. Maar om dit in den bodem te zien optre- 
den moet men verbazende hoeveelheden van zulke stoffen toe- 
voegen, bijv. 200—400 gram paardenmest op 2 KG. grond, 
hetgeen in de praktijk zou neerkomen op eene bemesting met 
400000 KG. paardenmest per hectare, terwijl men gewoonlijk niet 
