EEN VRAAG, NAAR AANLEIDING VAN EENIGE 
WAARNEMINGEN OMTRENT SPONTANE 
VERJONGING VAN DEN DJATI. 
Met de voorbeelden, in de vorige afleveringen van dit Tijdschrift 
door mij aangehaald, voor oogen, die de mogelijkheid eener 
natuurlijke verjonging van den djati onbetwistbaar stellen, zij 
mij de vraag veroorloofd, van welke grondgedachte de wetgever 
kan zijn uitgegaan bij de samenstelling van artikel 5 van 
Staatsblad 1874 no. 214, waar hij dit zegt: 
»Jonge djatiboomen hebben om weelderig op te schieten al 
spoedig behoefte aan de koestering der zon. — Het is mitsdien 
noodzakelijk ze zoo spoedig mogelijk aan de schaduw der oude 
boomen te onttrekken.” 
Met andere woorden: men late de jonge boomen staan en 
verwijdere de oude. 
Blijkbaar is de wetgever van de m. i. zeer juiste meening 
uitgegaan, dat, vooral in de door de natuur gevormde djati- 
bosschen, hier in meerdere, daar in mindere mate oude, wer- 
kelijk kapbare djatiboomen zullen worden aangetroffen, naast 
jonge nog niet kapbare. 
Hij heeft daarbij het oog gehouden zoowel op de technische 
onbruikbaarheid van de dikwijls fraaie, gave doeh nog niet 
kapbare jonge djatiboomen, die, indien zij behouden bleven, 
binnen betrekkelijk korten tijd zouden opgroeien tot volwaardige 
boomen, welke het voor alle technische doeleinden zoo gezocht 
voljarig djati-timmerhout zouden opleveren, als daarop, dat 
de marktwaarde daarvan moet worden geschaad door het 
aan de markt brengen van groote hoeveelheden niet voor alle 
technische doeleinden bruikbaar djati-timmerhout, afkomstig 
van te jonge nog niet volkapbare boomen. 
