— 229 — 
nieuw djatibosch, zoo goed als, zoo niet beter dan de kunst 
zulks vermag. 
De voordeelen daarentegen aan dat systeem van exploitatie 
der djatiboschen verbonden, liggen voor de hand. 
Wanneer de gezamenlijke uitgestrektheid der djatibosschen 
wordt gesteld te bedragen ca 650000 H. A, dan kunnen, 
zonder eenig gevaar voor ontijdige witputting van den hout- 
voorraad in ’s Lands bosschen, bij een aangenomen bedrijfstur- 
nus van 100 jaar, jaarlijks + 6500 H. A., djatibosch op die 
wijze worden behandeld en zal het zich daar van zelve uitwij- 
zen, welke djatibosschen geheel zullen moeten worden geraseerd 
en welke voor de naaste toekomst gedeeltelijk zullen gespaard 
blijven. 
Neemt men aan dat voor normaal ontwikkelde gave djati- 
boomen een stamdiameter van 50 centimeter den grens vormt 
voor de kapbaarheid van den boom; worden dan bij de exploi- 
tatie der djatibosschen de gave, normaal ontwikkelde, doch 
nog niet voljarige, nog niet werkelijk kapbare djatiboomen 
met een stamdiameter van 50 centimeter en daar beneden 
zooveel mogelijk gespaard ; blijven die behouden, dan zullen reeds 
binnen 50 jaar na den uitkap die zelfde bosschen op nieuw in 
behandeling kunnen worden genomen. 
Tenzij nu reeds voor een groot deel de in exploitatie zijnde, 
voor geheele leegkap bestemde djatibosschen bestaan uit nog niet 
voljarige, nog niet werkelijk kapbare boomen, zal het voor de 
toekomst uitsparen van die nog niet kapbare boomen op de totaal 
te oogsten houtmassa van betrekkelijk geringen invloed zijn. 
In ieder geval zal dan echter ontijdige uitputting van den 
houtvoorraad door ontijdige velling van nog niet voljarige, 
nog niet werkelijk kapbare boomen, worden voorkomen, en 
zal de marktwaarde van het werkelijk bruikbaar djatitimmer- 
hout niet worden gedrukt door groote aanvoeren van voor 
alle technische doeleinden nog niet bruikbaar, nog niet voljarig 
djatihout. 
Ik herhaal daarom de vraag: zou van de bovenvoorgestelde 
behandelingswijze voor de djatibosschen op Java, waar de 
