— 283 — 
Ofschoon het hier niet de plaats is om uit te weiden over 
het culinair genot dat men op reis kan genieten, moet ik hier 
toch wijzen op een paar goede groenten waarvan men in de 
Straits nog al gebruik maakt en die hier niet of ten minste 
zeer weinig bekend zijn. Op een goeden avond stond namelijk 
onder meer vreemde zaken op het menu van het Eastern and 
Oriental Hôtel, een kostje met den naam van „Lady fingers” 
bestempeld en daar wij niet bepaald tot de kannibalen behooren, 
werd dat schoteltje aan een nauwkeurig onderzoek onderwor- 
pen. Weldra bemerkte ik dat we te doen hadden met de 
gestoofde jonge vruchten van Abelmoschus esculentus, die 
werkelijk goed smaakten. Daar wij hier in de benedenlanden 
niet altijd eene groote keus van smakelijke groenten hebben, 
neem ik de vrijheid om wat meer van genoemde plant te 
vertellen, te meer daar hare cultuur geen bijzondere zorg 
vereischt. 
Abelmoschus esculentus Monch, synoniem met Hibiscus escu- 
lentus L., draagt in het Engelsch behalve bovenvermelden 
naam nog dien van Esculent okro, in het Fransch: Ketmie of 
Gombo, in het Maleisch vind ik bij Filet Kawahroh, welken 
laatsten naam zij echter met meer verwante planten gemeen 
heeft. 
Het is een éénjarig gewas, dat na gebloeid en vruchten 
geproduceerd te hebben, afsterft. 
MrqveL zegt er van, het wordt op Java veel in de tuinen 
geplant, verder in geheel Indië en in andere tropische gewesten, 
waar de wortel tot voedsel dienst. BrsscHoP GREVELINK merkt 
hierop terecht aan, mij is het gewas nergens in Indië voor- 
gekomen, ofschoon ik er veel en lang naar gezocht heb. 
Eindelijk liet ik, om het in Pasoeroean te planten, zaad uit 
Europa komen en verder als het eten van den wortel geen 
drukfout is, heeft Prof. Mrquers ongetwijfeld een ander gewas 
bedoeld, wellicht de mij onbekende variëteit tuberosa daar de 
gewone A. esculentus geen eetbare wortel heeft. 
Laatstgenoemde schrijver behandelt de plant uitvoerig, hij 
zegt hoewel in West-Indië inheemsch, is zij reeds lang in 
