— 316 — 
diertjes des avonds op de tafel bevonden, de onder een boek 
of een aschbakje verborgen tjitjak wel die andere diertjes, 
maar niet de kleine wantsen vervolgde. En gebeurde het een 
enkele maal, dat het vraatzuchtige dier in zijn onbeholpen 
vaart deze of een andere wants greep, dan liet hij die spoedig 
weer los, als hem dat ten minste nog mogelijk was. 
Van bestrijding door natuurlijke vijanden is dus bij de 
Helopeltis-plaag niet veel te verwachten. 
Over de verdere vijanden der theekultuur in Engelsch Indië 
kan ik kort zijn. Een klein Cicade-achtig insect, Chlorita 
flavescens FagBr. komt nu en dan in grooten getale op de 
blaren voor, doch nadere gegevens aangaande zijne ontwik- 
kelings-geschiedenis en zijn schadelijkheid ontbreken nog. Het- 
zelfde geldt aangaande eene bladluissoot (Ceylonia theaecola, 
Buokron) terwijl verschillende soorten van schildluizen niet 
zeldzaam zijn, maar bij voldoende toezicht gemakkelijk in toom 
kunnen worden gehouden. 
Sprinkhanenzwermen zijn vooral in de jaren 1889—91 op 
vele theeondernemingen neergestreken, vermoedelijk van nabu- 
rige woestijnen afkomstig. Het blad van den theeheester 
schijnt echter weinig in den smaak dezer dieren te vallen, 
want hoewel ze in ontelbaar aantal voorkwamen, hebben zij 
nooit schade van beteekenis aangericht. Daarentegen plegen 
zich eenige krekelsoorten aan de kweekbedden te goed te doen 
een verschijnsel, waarvan men ook op Java weet mede te 
spreken. 
Moge de lengte van de lijst der vijanden waarvan ik in 
deze bladzijden slechts de voornaamste noemde, voor den 
Engelsch-Indischen theeplanter in hooge mate zorgwekkend 
zijn, zij kan den planter op Java de in dergelijke gevallen 
wel eens troostrijke overtuiging schenken, dat hij niet de 
eenige is, die in zijn bedrijf te kampen heeft met bezwaren 
waartegen hij niet altijd is opgewassen. 
II. Djagoengvelden en hunne insectenbevolking. 
Het valt niet gemakkelijk te zeggen, op welk uur vam 
er et Vm 
