— 319 — 
Het bedoelde bruine kevertje is blijkbaar van geheel andere 
gedachten vervuld. Wanneer wij het behoedzaam gadeslaan, 
zien wij hoe het er zijn werk van maakt, de fijne helmdraden 
door te knabbelen, den helmknop kalm te laten vallen en, na 
een klein gedeelte van den helmdraad te hebben afgevreten 
naar een volgenden te gaan. Of deze daad van eenige be- 
teekenis is voor de plant? Schadelijk is het afvreten van 
den helmknop naar alle waarschijnlijkheid niet; want als het 
stuifmeel rijp is, is het organisch verband tusschen de plant 
en de stuifmeelkorrels toch reeds verbroken en om de laatste 
is het ten slotte te doen. Doch of het nuttig is, bepaaldelijk 
in verband met de bestuiving, meen ik evenzeer in twijfel te 
moeten trekken. Vooreerst toch behoort waarschijnlijk de 
mais, gelijk de meeste grassen, tot de planten wier stuifmeel 
door den wind wordt overgebracht en ten tweede is het aan- 
tal vallende helmknoppen, dat door de scheeden der vrouwelijke 
bloemen — en in den regel natuurlijk van dezelfde plant — 
wordt opgevangen, vrij gering. Toch hoop ik ter zijner tijd 
te onderzoeken, of hier van een wederkeerig hulpbetoon, dan 
wel van zuiver parasietisme sprake is. 
Met deze kevertjes wedijvert soms in talrijkheid de sierlijke 
Antestia histrio, FaBr. (Rhaphigaster guttipennis, v. ELLENR). 
eene kleine, 6 — 8 millimeter lange bruinzwarte wants. Een 
overlangsche streep over den kop, de voor- en zijrand van den 
thorax en het uiteinde van het schildje zijn bij dit diertje 
helder geel gekleurd, terwijl een enregelmatige dwarsstreep 
over den thorax, een breede halfcirkelvormige streep aan de 
basis van ket schildje en het basale deel der voorvleugels 
dezelfde kleur, maar minder helder en scherpbegrensd, ver- 
toonen. De pooten zijn geelbruin en aan de buikzijde be- 
vinden zich twee overlangsche rijen van vierkante, gele 
vlekken. Een en ander maakt het diertje gemakkelijk 
herkenbaar. Het voedt zich met het sap der blaren, in 
welker weefsel het zijn zuigsnuit steekt en vertoont ons 
dezelfde eigenaardige wijze van zich bij naderend gevaar te 
verbergen, die vele zijner verwanten ons te zien geven. Het 
