zijde aangekleede rupsen van Tinolius eburneigutta, WELK. 
op Thunbergia, de welbekende slingerplant met haar groote, 
lichtblauwe bloemen, maar ook uitsluitend op deze. De smaak 
van de bladeren dezer plant onderscheidt zich, althans voor 
zooverre de menschelijke tong kan beoordeelen, in geen opzicht 
van die van andere planten, waarmede ik die rupsen trachtte 
te voeden; de rupsen echter stierven liever den hongerdood, 
dan dat ze tot dit andere voedsel overgingen. 
De kans, tot een dergelijk lot veroordeeld te worden, is op 
Java intusschen gering voor eene rups, die van maïs- en rijst- 
bladeren leeft; men vindt de rups van Cnaphalocrocis jolinalis 
dan ook zeer algemeen, doch behoeft haar niet als eene erns- 
tige vijandin der bedoelde planten te beschouwen, daar zij zich 
bepaalt tot het wegvreten van smalle strooken uit het blad, 
waarbij de opperhuid der onderzijde aanwezig blijft. De kleur 
van het vlindertje houdt het midden tusschen stroogeel en 
oranjegeel; de vleugelranden zijn bij beide seksen donkergrijs 
of zwart, ook de voorrand der voorvleugels, terwijl op beide 
vleugels twee fijne, convergeerende, zwarte lijntjes worden 
gevonden. Bij de mannetjes is het zwart meer geprononceerd 
dan bij de wijfjes, terwijl de eerste zich bovendien door het 
bezit van een zwart haarpluimpje op de voorvleugels van de 
laatste onderscheiden. Er gaat wel geen avond voorbij, of deze 
vlindertjes komen in grooteren of kleineren getale op het 
lamplicht af en bovenstaande korte beschrijving zal voor ieder- 
een voldoende zijn, om ze te herkennen. 
Het zou weinig moeite kosten, op een maïsveld nog andere 
meer of min schadelijke insecten te vinden; de thans bespro- 
ken vormen zijn echter het meest algemeen en vormen wat 
men de vaste bevolking zou kunnen noemen. 
