ERA 
dat hij twijfelt aan de bewijskracht van het door hen gevelde 
oordeel en wel op grond van de volgende overwegingen. 
1. Bij de proefnemingen is met een overmaat van stikstof (als 
salpeter) en kali gewerkt. Het salpeter kan nu de rotting van 
het beendermeel hebben tegengehouden, wat weder oorzaak is dat 
het phosphorzuur moeilijker vrij te maken is uit zijn verbindingen. 
2. De proeven hebben slechts 2 jaren geduurd. Een nawer- 
king van de bemesting met beendermeel kan groot gewicht in 
de schaal leggen. 
3. Het overgaan van een plantenvoedende stof in den oogst, 
die meest als maatstaf harer werking is gebruikt, is bij beender- 
meel-phosphorzuur tegenover superphosphaat volstrekt niet even- 
redig met de oogstvermeerdering. 
4. Potproeven volgens de methode van Wagner kunnen niet 
dienen om rentabiliteits-kwestiën eener bemesting uit te maken, 
wanneer men deze wil vergelijken met een anderen bemestings- 
vorm. Bij potproeven wordt a. a. het watergehalte zoo gunstig 
mogelijk genomen. Nu kunnen bij droog weer superphosphaat-bemes- 
tingen geen of zelfs een nadeelige werking vertoonen, terwijl ze 
bij nat weer kans loopen om in den ondergrond te worden 
gespoeld. Bij beendermeelbemestingen behoeft men hiervoor niet 
te vreezen. Bij de rentabiliteit moet dit alles in rekening worden 
gebracht. 
Mayer citeert ook nog de onderzoekingen van Emmerling, die 
op hetzelfde vraagstuk betrekking hebben. Emmerling heeft even- 
als Märcker gevonden, dat slechts een klein percentage van het 
phosphorzuur in het beendermeel in den oogst overging. Gemiddeld 
ging in het eerste jaar in de zomervrucht (haver) slechts 2.5 pCt. 
in de wintervrucht (rogge) op kleigrond slechts 1.4 pCt. over van 
het phosphorzuur in de beendermeelbemesting gegeven. Bij rogge 
op zandgrond was dit bedrag hooger nl. gemiddeld 4.1 pCt. De 
stikstof van die bemesting werd daarentegen voor gemiddeld 1/3 
in den oogst van het eerste jaar teruggevonden. Niettegenstaande 
dit meent Emmerling aan de rentabiliteit van beendermeel bemes- 
ting niet te twijfelen, omdat de waarde van het phosphorzuur bijna 
nooit in het eerste jaar gerealiseerd wordt. De nawerking is ook 
van hooge beteekenis. 
Ten slotte wijst Mayer op de aanbeveling van Märcker voor de 
half opgeloste beender-praeparaten, waardoor het phosphorzuur 
