ENEN rr nr rd nn er 
DE WATERHYACINTH. 
Waarschijnlijk hebben slechts zeer weinigen mijner lezers 
van de waterhyacinth gehoord en toch is het eene plant, die 
heel wat beweging maakt in de zuidelijke landen van de Ver- 
eenigde-Staten van Amerika, waar zij voor de scheepvaart 
gevaarlijk wordt. 
In het najaar van 1894, bent de stoomer „Koningin Regen- 
tes” een kist planten van hel Academietuin te Amsterdam voor 
's Lands Plantentuin aan; in die kist was ook een klein armoe- 
dig plantje van Pontederia of Eichhornia crassipes, van de nu 
zoo berucht geworden wâterhyacinth. 
Het plantje werd hier in een potje geplant en daarmede in 
een grooteren pot met water geplaatst en niet lang duurde het 
of het groeide goed door en konden er een paar jonge plantjes 
afgenomen en in den ronden vijver geplant worden. Weldra 
vermenigvuldigden ze zich ook hier en op een goeden ochtend 
vertoonden zich de eerste trossen bloemen, die een bijzonder 
fraaie lilakleur hebben, en hoewel ze op een afstand wel 
eenigszins aan een hyacinth doen denken, er toch van nabij 
gezien weinig op gelijken. Jammer genoeg zijn de bloemen 
teer; een paar takjes, die ik afplukte en in een vaasje met water 
plaatste, waren denzelfden avond reeds verwelkt. Dit euvel 
wordt eenigszins vergoed, door het groot aantal nieuwe 
trossen, die tijdens den bloeitijd iederen ochtend op nieuw 
bloeiden. 
Eichhornia crassipes behoort te huis in tropisch Zuid-Ame- 
rika, haar eigenaardige groei maar meer nog hare fraaie bloe- 
men zijn oorzaak, dat zij zich overal verspreidt. In Europa en 
Noord-Amerika wordt zij algemeen in waterbakken en serres 
Teysm. IX, 232 
