— 311 — 
Stekels vindt men bij vele planten, niet het minst bij tro- 
pische; men vindt ze zoowel op de stengels als op de blaren 
en de vruchten. Op de stengels dienen zij dikwijls als hulp- 
middel bij het klimmen, maar dat zij ook dikwijls als bescher- 
mingsmiddel zijn op te vatten, bewijst de omstandigheid, dat 
sommige planten, die eene verticale verspreiding hebben van 
de laagvlakte tot zeer hoog in het gebergte, op eerstgenoemde 
standplaats van stekels zijn voorzien, ze echter niet of rudimentair 
vertoonen op de laatste, waar grazende zoogdieren ontbreken. 
De stekels geven ons aanleiding om hier terloops te wijzen 
op een verschijnsel, dat bij de Duitschers den naam draagt 
van „gegentheilige Anpassung” en later wel eens uitvoeriger 
ter sprake zal komen. Wij nemen dit verschijnsel o.a. waar 
bij den ezel, die zich bij voorkeur met distels voedt en de 
voorouders van het brave grauwtje moeten stellig een zeer 
harden strijd om het bestaan hebben te voeren gehad, om 
aan hunne nakomelingschap deze faciliteit als erfdeel te kun- 
nen nalaten. 
Brengen stekels op blaren in ’t algemeen bescherming te- 
weeg, zij zijn op de vruchten dikwijls een verspreidingsmiddel. 
Hoeveel vruchtjes van allerlei planten hechten zich niet aan 
onze kleeren, wanneer wij door struikgewas of door eene hooge, 
kruidachtige vegetatie loopen! Toch mogen wij het ervoor 
houden, dat de stekels van vruchten als nangka, doeren e.a. 
apen, kalong’s en dergelijke op boomen levende planteneters 
dikwijls van het genot van het vruchtvleesch afhouden. 
Verder hebben vele planten slechts dorens aan de jonge, malsche 
takjes; wordt de tak ouder en houtiger, de bast dikker en schors- 
achtiger, dan verdwijnen de dorens, een verschijnsel, dat wij 
dikwijls bij rozenstruiken kunnen waarnemen. Andere plan- 
ten bezitten slechts dorens tot eene bepaalde hoogte boven den 
grond; zoo zijn slechts de lagere takken der in deze streken 
veelvuldig aangeplante Duranta, bekend door hare lichtblauwe 
bloem- en oranje vruchttrossen, van dorens voorzien; op de 
hoogere takken, die buiten het bereik van zoogdieren vallen, 
vindt men ze niet. 
