— 312 — 
Het is een bekend verschijnsel, dat sommige plantensoorten, 
die in wilden staat van dorens zijn voorzien, deze in meerdere 
of mindere mate en soms geheel verliezen, wanneer ze langen tijd 
door den mensch zijn gecultiveerd en dus, zooals het meestal heet, 
onder diens onmiddellijke bescherming zijn genomen. Een 
bekend voorbeeld hiervan levert het geslacht Prunus op; de 
wilde pruim, Prunus spinosa L. is een zeer doornige heester 
met blauwzwarte, zure vruchten van de grootte van een knik- 
ker; zij is de stamvorm der fijne pruimsoorten, die geen dorens 
vertoonen en groote, saprijke vruchten dragen. Nu moet men 
zich niet voorstellen, dat de door den mensch verleende be- 
scherming de oorzaak is van het verdwijnen der dorens; die 
bescherming is bovendien slechts bijzaak en wordt uit louter 
eigenbelang verleend, maar het is de door hem uitgeoefende 
teeltkeus, die hem bij het zoeken naar vermenigvuldigings- 
materiaal zijn keuze deed vestigen op exemplaren, die zich 
door grootere vruchten en, wat voor hem bijzaak is, maar hier- 
mede dikwijls gepaard gaat, minder sterk ontwikkelde dorens 
van hunne soortgenooten onderscheidden. Deze teeltkeus, jaren 
en jaren uitgeoefend, voert ten slotte tot het verkrijgen van 
boomen met veredelde vruchten en nagenoeg zonder dorens. In- 
dien de mensch eene stekelige plantensoort eenvoudig aanplantte 
zonder eenig oogmerk en haar zoodoende geheel onbaatzuchtig 
onder zijne bescherming nam, is er geen enkele reden te vinden, 
waarom die plant in den loop der jaren hare natuurlijke bescher- 
mingsmiddelen zou verliezen; trouwens, het bestaan van door- 
nenhagen, sedert honderde jaren aangeplant op eene wijze, waar- 
bij van teeltkeuze weinig sprake kan zijn, bewijst voldoende, dat 
door kunstmatige bescherming geen dorens of stekels verdwijnen. 
Misschien zal deze of gene hier denken aan de dadap, waar- 
van de ecultuurvorm in den regel geen dorens bezit, terwijl de 
wilde vormen nauwelijks zijn aan te raken. Hier doet zich 
echter een geheel ander geval voor; bij de wilde dadapsoorten 
zijn de stam en de zwaardere takken sterk gestekeld, terwijl 
de dunnere takken glad zijn, maar deze laatste zijn het, die 
de stekken leveren en daar bijna alle dadap op Java van 
