— 318 — 
In Imdië mogen we voorloopig zeer tevreden zijn, ja ons 
zelfs eenigszins angstig afvragen of we niet te veel op onze 
schouders laden, door die vakken 50—25 H. A. groot te maken. 
Onderstellen we dat voor het „inrichten” van alle djatibosschen 
op de wijze als men nu is aangevangen d.w.z. volgens het 
subvaksgewijze kaalkapsysteem, 15 jaren (25 jaren door meer 
bevoegde personen geschat) benoodigd zijn en dat ieder subvak 
gemiddeld 8 H.A. groot is dan zouden we — het aantal boo- 
„men per H. A. op gemidd. 150 stellend — voor eene conscien- 
tieuse plenterinrichting van Java’s djatibosschen, waar dus boom 
voor boom bewerkt moet worden van dezelfde 650.000 H. A. 
bosch, volgens de nieuwere boschwetenschap, niet minder dan 
8 x 150 x 15 —= 18.000 jaren noodig hebben. 
Wil men de tegenwerping maken, dat het taxeeren van een 
boom niet zooveel werk geeft als een subvak, goed ! neem dan 
aan dat in denzelfden tijd, die benoodigd is om een subvak te 
taxeeren, 100 boomen afzonderlijk getaxeerd kunnen worden (wat 
niet het geval is want het zoeken der enkele boomen houdt veel 
langer op dan het doorloopen der subvakken) dan nog komen 
we tot het respectabele getal van 180 jaren inrichtingstijd. 
De Heer v.d. H. zal mij moeten toegeven dat dit wel wat lang is. 
Het is niet onmogelijk dat de technische lezer hiervan, 
verwonderd zal opzien over mijn qualificeering van het plen- 
tersysteem als het intensiefste boschbedrijfsysteem. Lmmers 
de Duitsche plenterbosschen behooren tot de bosschen die het 
meest extensief beheerd worden, hoewel vooral in de laatste 
tijden, (nu bijna alle Duitsche hylonomen zich inderdaad hebben 
aangesloten bij de vroeger zoo fel bestreden Waldnettoschule, 
bij de Pressler-Judeich-Heyer'’sche finantieele richting en enkele 
weinige ouderen nog slechts uit conservatisme of onwetendheid 
tegenkanten) zich een voortdurend streven openbaart om ook 
de Duitsche plenterbosschen meer rationeel d. i. in dit geval, 
meer intensief te beheeren. Dat echter de plenterbosschen in 
Duitschland nog zoo extensief beheerd worden, vindt zijn oorzaak 
in toevallige bijomstandigheden. Verreweg de meeste van die 
bosschen daar toeh zijn „Schutzwaldungen” d. z. „in opstand te 
