— 413 — 
zijn ook reeds, in de onderstelling, dat de aaltjes de werkelijke 
oorzaak der ziekte zijn, proeven tot hunne bestrijding genomen. 
Deze proeven kunnen natuurlijk ook voor onze kennis van de 
oorzaken der ziekte van voordeel worden, als daarbij niet slechts op 
de verschillende soorten van aaltjes, maar ook op de andere boven- 
genoemde organismen gelet wordt. 
Ik moet er echter hier opmerkzaam op maken, dat een afdoend 
middel tegen de aaltjes vermoedelijk niet zoo gemakkelijk zal ge- 
vonden worden. 
Het zoude evenwel zeker reeds een groote aanwinst zijn, als 
men ten minste de verdere verspreiding der aaltjes kon belemmeren. 
Daarom worden ook in het volgende niet slechts de middelen aan- 
gegeven, die eene volkomene verdelging der aaltjes beoogen, maar 
ook dezulke, die de verdere verspreiding ervan moeten verhin- 
deren. Onder de middelen der eerste categcrie zijn te noemen: 
droogte, warmte, uitbongering, vangplanten en vergiften. De ver- 
spreiding der aaltjes kan eensdeels door den grond heen, anderdeels 
boven den grond gebeuren; wij willen in het volgende de tot be- 
lemmering van deze beide verspreidingswijzen toe te passen middelen 
bijzonder bespreken. Eindelijk zal ook nog een middel ter 
sprake worden gebracht, dat misschien daartoe dienen kan, om de 
schadelijke werking der aaltjes te verzwakken of in ’t geheel te 
verhinderen, namelijk de cultuur van soorten of variëteiten die 
voor de koffieaaltjes niet vatbaar zijn. 
Hoeveel door droogte alleen te bereiken is, moet nog door proeven 
uitgemaakt worden. Met het oog op de inzonderheid over andere Ty- 
lenchus-soorten uit de literatuur bekende opgaven, schijnt het echter 
niet zeer waarschijnlijk dat de droogte aan de koffieaaltjes veel kwaad 
zal doen. Zoo wordt speciaal voor de geslachten Tylenchus, Plectus, 
Aphelenchus en Cephalobus door Basrran 1) bericht, dat zij zonder 
schade te lijden geheel droog kunnen worden. Door denzelfden schij- 
ver wordt ook medegedeeld, dat de Zylenchus tritici volgens de op- 
gaven van sommige schrijvers na meer dan twintig jaren lang droog- 
liggen, in water weer op nieuw teekenen van leven gaat geven, 
terwijl andere schrijvers beweren, dat de genoemde T'ylenchus reeds na 
5-6 jaren dood gaat. Daar zich nu echter in dit opzicht verschil- 
lende Heterodera’s zeer verschillend verhouden en b. v. door Srrv- 
1) Transactions of the Linnean Soc. of London, Vol. XXV, 1865. p. 85. 
