— 41 — 
wanneer de voor bederf vatbare stoffen zoo behandeld waren, dat 
alle levende wezens, die er in mochten aanwezig zijn geweest, ge- 
dood waren, er geen bederf optrad; maar er bleven toch altijd 
uitzonderingen. De tegenstanders der leer vonden altijd nog zwakke 
punten, die niet tegen hun aanvallen bestand waren. Aan die aan- 
vallen is het te danken dat aan de andere zijde alle krachten 
werden ingespannen om steeds zuiverder proeven te nemen, waardoor 
dan ook eindelijk de overwinning in dien strijd op leven en 
dood aan de zijde bleef van hen, die de leer huldigden „alle leven 
ontstaat uit leven”, 
In 1862 kwam Louis Pasteur, na eene reeks van zorgvuldige 
proeven genomen te hebben, met de volgende uitspraak voor de 
Academie van Wetenschappen te Parijs: het is mogelijk iedere stof 
van levende kiemen te bevrijden, en die stof zonder dat bederf 
ontstaat, voor onbepaalden tijd te bewaren, zoo men slechts zorg 
draagt, dat er geen levende kiemen van buiten af in geraken. 
In het Institut Pasteur te Parijs wordt nog een der kolfjes met 
bouillon bewaard, die den grooten geleerde bij zijn proeven hebben 
gediend, en die hij in 1862 aan de academie vertoonde. In het 
voorjaar van 1896 zag de vloeistof er nog zoo frisch en helder uit, 
alsof zij kort te voren was klaargemaakt. 
Wanneer men bij volkomen kiemvrij gemaakte stoffen levende 
kiemen voegde, zag men weer bederf, gisting, of hoe men het 
noemen mocht, optreden. 
Daaruit bleek dus dat die levende wezens de oorzaak ven het 
bederf waren. Tal van onderzoekingen waren nog noodig om de 
rol, die verschillende soerten van die kleine wezens bij het bederf 
spelen, aan te toonen. Ook hier komt o. a. aan Pasteur de verdienste 
toe, tal van raadselen opgelost te hebben. 
Reeds vóór hem hadden eenige geleerden gevonden dat de gisting 
van suikerhoudende vloeistoffen, waarbij aleohol en koolzuur ontstaan, 
gebonden is aan het leven van zekere organismen, d. w. z. levende 
wezens. Pasteur ging uit van de stelling dat alle gistingen, rot- 
tingen enz. levensuitingen van kleine levende wezens zouden zijn. 
Bij verschillende gistingen vond hij verschillende soorten van orga- 
nismen; zoo kwam hij tot de onderstelling dat elke gisting door 
een eigen gistingsveroorzaker wordt teweeg gebracht. 
De gisting, waarvan hij uitging, was de biergisting. Hier behooren 
de gewone gisting-veroorzakende organismen niet tot de bacteriën, 
