nee 
Toen voor de eerste maal op een afkooksel van kiemende gerste- 
korrels gistzwammen uit de lucht waren neergedaald, was de weg 
gewezen om bier te bereiden. Men wachtte nu niet meer af, dat 
er toevallig weer gistzwammen op een nieuw afkooksel zouden 
vallen, maar voegde er eenvoudig eene kleine hoeveelheid bij van 
de gist, die uit het eerste wort afkomstig was, of ook wel men 
gebruikte dezelfde vaten, waarin vroeger het bier bereid was. 
Op deze wijze had men reeds eeuwen lang bier gebrouwd, toen 
de aandacht van Pasteur getrokken werd door het feit, dat het 
bier vaak een onaangenamen smaak had en spoedig bedierf, zonder 
dat men de redenen hiervoor kon nagaan. Hij begon een onder- 
zoek in te stellen naar de organismen, die in het bier voorkwamen en 
trachtte de verschillende soorten van mieroben, die hij vond, af- 
zonderlijk te kweeken. 
Dit voorbeeld is later door den Deenschen geleerde, Emil Christian 
Hansen gevolgd, wiens groote verdienste het is, de methode om zoo- 
genaamde reincultures van ééne enkele gistzwamsoort te verkrijgen, 
belangrijk verbeterd en uitgebreid te hebben. Tengevolge van 
Hansen’s onderzoekingen in het laboratorium te Karlsberg bij Ko- 
penhagen zijn er verrassende uitkomsten verkregen en heeft de 
gistingsindustrie eene geheele verandering ondergaan. 
Het was onder de brouwers eene aloude gewoonte om onderling van 
gist te verwisselen. Hierdoor verkreeg men dikwijls een goed resultaat, 
maar zeer vaak leidde het ook tot slechte uitkomsten. Gist, 
die op de eene plaats een bier van goede kwaliteit opleverde, 
bleek elders een product te geven, dat ondrinkbaar was. 
Zelfs gist die schijnbaar rein was, niet vermengd met schim- 
mels en bacteriën, waaraan Pasteur den slechten invloed op het 
bier toeschreef, leverde toch zeer dikwijls slecht bier. Hierdoor 
kwam Hansen op het denkbeeld om de gistzwammen zelve nauw- 
keurig te onderzoeken. Op deze wijze vond hij dat er in het 
bier verschillende soorten van gistzwammen voorkwamen. Het kwam 
er dus slechts op aan om die verschillende soorten van elkaar te 
scheiden, en elke soort afzonderlijk te kweeken. 
Hiertoe maakte Hansen met vrucht gebruik van methoden, die 
reeds sinds eenigen tijd in de bacteriologie toegepast werden, waar- 
door het mogelijk was om uit een mengsel van verschillende bac- 
teriesoorten, die soorten ieder afzonderlijk in reineultuur te krijgen. 
Toen hij aldus de verschillende soorten van gistzwammen van el- 
