NN De Onnen Nene rr DRR 
DE GOENTOER NA VIJFTIG JAREN RUST. 
Van alle Preanger-vulkanen maakt, ongetwijfeld, de Goentoer 
het meest indruk op den beschouwer om zijne imposant steile 
en nagenoeg naakte hellingen en zijne zwarte lavastroomen, 
smal aan den top, breed en opgehoopt aan den voet. 
Ook bij mij had deze Vesuvius reeds lang op de verbeel- 
dingskracht gewerkt en toen het toeval mij naar Tarogong, 
het Javasche Pompeï in spe, voerde, werd de aantrekking te 
machtig en besloot ik eene bestijging te ondernemen, te meer 
daartoe geprikkeld door allerlei verhalen en mededeelingen 
over de, als bijna onoverkomelijk geschetste, moeielijkheden en 
over de talrijke mislukte pogingen van anderen. 
Op den 27str September 1897 had de beklimming plaats, 
dus 50 jaren na de laatste uitbarsting, waarvan nog ooggetuigen 
leven, die zich zeer goed herinneren welk een schrik en ont- 
steltenis daardoor veroorzaakt werden. 
De voorwaarden waaraan voldaan moet zijn, wil een dergelijke 
onderneming kans van slagen hebben, zijn: goede gidsen, goede 
spijkerschoenen, zeer vroeg vertrek in den nacht, ruim water 
en mondvoorraad en, last not least, goed geoefende beenen en 
longen. 
Uit vrees dat ik juist wat dit laatste betreft te kort zou 
schieten, ging ik den dag te voren, van uit Tjipanas, de warme 
en geneeskrachtige bronnen, niet ver van Tarogong aan den 
voet van den berg, eene wandeling maken om beenen en longen 
vast wat te oefenen. 
Te Tjipanas komen geheele beken uit den bergvoet te voor- 
schijn, zóó heet, dat men ternauwernood de hand er in kan hou- 
den. Opmerkelijk is het, dat in dit heete water een welige 
vegetatie (algen ?) te zien is, slijmig donkergroen van voorkomen. 
