492 
flesschen Apollinaris-water, een fleschje brandy, voor het geval 
van onwel worden, en eenige flesschen zuiver water; voorts 
een trommel waarin oude groote boeken om planten tusschen 
te drogen, een paar lange sterke touwen, die later bleken geheel 
onnoodig te zijn en ongebruikt bleven; eindelijk den mond- 
voorraad der inlanders uitsluitend bestaande uit „Sangoe” 
(gekookte rijst). 
Onderweg werd nog gauw bamboe gekapt om daarvan „lodongs”’ 
d. í. watervaten, te maken, die bij de laatste „pantjoeran’’ met 
frisch bergwater gevuld werden. 
Met echt inlandsche onachtzaamheid werd veel te weinig water 
medegenomen. 
Nu begon het stijgen, bij fakkellicht, waarbij wij een weg 
volgden die tusschen inlandsche bamboe-, tabak- en pisangtuinen 
opwaarts leidde, langs de hellingen van den Goenoeng Poetri. 
Deze kleine berg is op de lagere hellingen ontgonnen en 
verder geheel dicht begroeid met bosch en hoog gras en door 
een ondiep ravijn gescheiden van den Goentoer. 
Omstreeks kwart voor zessen bereikten wij den zadel tusschen 
beide bergen waar de gevolgde weg weder gaat afdalen in de 
richting van de kampoeng Sëmarang, een naar schatting 3000’ 
hoog gelegen klein plateau, vroeger koffietuin, thans weide- 
grond en genaamd Lemah neundeut (verzakte grond). 
De voetgangers waren reeds aardig buiten adem en er 
moest een oogenblik gewacht worden op achterblijvers. Na 
eenige boschjes doorgedrongen te zijn kwamen wij op open 
terrein en lag de kale berg in al zijn grootschheid voor 
ons. De grond werd mul en zanderig en de helling al spoedig 
te zwaar voor het paard, dat, met den hijgenden staljongen, terug- 
gezonden werd, met instructie mij ’s middags weer af te halen. 
Ik was geheel verkleumd en stijf geworden vande koude 
en de eerste loodjes wogen eigenlijk wel haast even zwaar 
als de laatste. Wij begonnen heel bedaard, nu en dan stilstaande 
om niet te veel buiten adem te geraken. Het mulle zand was 
zwaar te begaan, doch hoe steiler de klim werd, hoe beter 
de grond, meer vaste steenen en meer mos. 
