— 493 — 
Asnawi wees den weg en dirigeerde het gezelschap meer 
en meer naar de zuidelijke, of zelfs zuid-westelijke helling 
zoodat Tarogong geheel verborgen was achter den berg. Bij 
ieder moment van rust werd het uitzicht mooier. De dag 
beloofde uitgezocht schoon te zullen zijn. De vlakte was nog 
nevelig en over iedere kampoeng hingen rookwolk jes afkomstig 
uit de duizenden huisjes, waar de huismoeders bezig waren 
de rijst te koken. 
Allengs ging het klimmen gemakkelijker en verminderden 
de aanvankelijk gevoelde pijnen in beenen en lendenen. Maar 
steeds steiler en steiler werd de berg en spoedig vrij wel ge- 
lijk aan den trap van een Amsterdamsch bovenhuis. Toen 
kwamen de oogenblikken van wanhoop, aan ieder bergbeklimmer 
bekend. 
Een eerstbeginner krijgt dan sterke, en dikwijls onoverwin- 
lijke, neiging tot terugkeeren. Dan moet een vaste wil den 
doorslag geven. Een 10 minuten zitten en dan maar weer 
vooruit. Wanhopig is ook de gewaarwording, als men een 
bepaald punt, dat men ver boven zich zag, eindelijk bereikt 
heeft en het dan schijnt alsof men niets gewonnen heeft: de- 
zelfde eindelooze helling boven en beneden. Alleen ziet men 
de koppen der lagere bergen, straks nog zoo brutaal en fier, 
meer en meer deemoedig wegzinken in onbeduidendheid. 
De longen kregen het nu zwaar te verantwoorden en de 
hevige inspanning dreigde congestie te veroorzaken. 
Het klimmen ging nu koppig dóór, steeds een stuk of 10 
treden van den eindeloozen trap en dan even stilstaan, dan weer 
een stap of wat en weer stilstaan en zoo maar voortgewerkt. 
Op dit laatste vierde of vijfde gedeelte van den klim begint 
men somber te worden en zich zelven een ezel te noemen dat 
men zich vrijwillig zulke oogenblikken van lijden op den hals 
gehaald heeft. | 
Maar hoe snel verdwijnt die stemming als eindelijk, toch 
nog onverwacht, het terrein minder en minder steil wordt. 
Sneller wordt de pas, hoop en moed herleven en de belang- 
stelling wordt steeds sterker. 
