— 496 — 
lagen ver beneden ons en dezelfde menschen die straks nog zoo 
onderdanig en beleefd waren, stonden nu zoo gemoedelijk fa- 
miliaar naast mij, praatten en lachten zoo ongedwongen, zonder 
ook maar een zweem van brutaliteit of onbehoorlijkheid te 
bedoelen. Ieder gevoelt dat de gewone vormen in zulk een 
omgeving niet van pas zouden zijn en niet geëischt worden. 
Hetzelfde ondervindt men op jacht zijnde, in de sombere een- 
zaamheid der afgelegen oerwouden. 
Een uurtje werd hier gepleisterd en van zelf wendden de 
blikken zich naar den anderen kant. Daar lag, uitdagend, 
de G. Masigit ct een 500 voet hooger dan de Goentoer. Witte 
stoomwolkjes zag men uit zijn kalen top, en op enkele plaat- 
sen aan de helling, oprijzen. 
De gidsen verzekerden dat, naar hun weten, nimmer een 
Europeaan dien top bereikt had. Velen hadden zij vergezeld 
die de beklimming van den Goentoer beproefd hadden en 
maar zeer enkelen hadden den top bereikt; niemand had daarna 
nog moed gehad den hoogeren Masigit te beklimmen. Welnu, 
wij waren allen nog frisch en vol moed. „Manga, ngiring 
baë’”’, „Zooals u wilt, wij volgen” zeide Asnawi en wij daalden 
weer af naar den reeds betreden zadel en attaqueerden den 
Masigit die in slechts een half uur tijds vermeesterd werd. 
Bij latere lectuur over het onderwerp bleek mij dat ook 
JUNGHUHN dezen top bereikte. Zou ik de eerste na hem ge- 
weest zijn? En moesten er 53 jaren verloopen vóór weder 
een Europeaan hier stond? 
Zeer interessant was deze top, die uit een klein plateau 
bestond, niet veel meer dan 20 meters in doorsnede en op 
hetwelk men alle verschijnselen waarnam anders slechts gezien 
op den bodem van kraters. De grond was heet en vochtig. 
Overal rook het sterk naar zwaveligzuur. Gesublimeerde 
zwavelkristallen bekleedden de openingen waaruit heete stoom 
ontweek. De gerond was voos en niet te vertrouwen. Met 
voorzichtigbeid meest men beproeven waar men staan kon, om 
niet met de voeten door de korst heen te zakken en die in 
kokende modder te verbranden. 
