— 497 — 
Een stuk van de droge korst werd met vereende macht op- 
gelicht en omgekeerd en daaronder vonden wij de eigenaardige 
witte klei (kaolin?) die tegenwoordig veel toepasssing vindt 
tot witten van inlandsche bamboewoningen. Van deze, mij 
reeds bekende, stof was mij de herkomst verkeerd opgegeven 
en bleek het thans een krater-product te zijn. Inlanders reizen 
daarmede rond en, voor ieder die er op gesteld is, knappen 
zij in een oogwenk de huisjes op, à raison van f 1.— 
per huis. 
De leelijkste, zwartste biliks zien er dan weer geheel frisch 
en nieuw uit en het merkwaardige van de zaak is, dat deze 
stof, even als witkalk, met water op de bamboewanden ge- 
streken, zeer vast opdroogt alsof ze met lijm gemengd ware. 
Men kan er met de hand over strijken zonder dat het afgeeft 
en de regen zelfs spoelt het er niet af. Een chemisch onder- 
zoek van deze stof zou wellicht belangrijk zijn. Mogelijk ook zou 
zij een prachtig materiaal zijn om fijn porcelein van te bakken. 
Ongetwijfeld moet de Masigit als de ware top van den 
Goentoer beschouwd worden, indien men dien naam toepast 
op den geheelen eruptie-kegel. 
De vulkaan waaruit deze eruptie-kegel voortgekomen is, 
bestaat uit een halven cirkel van bergen waarvan de hoogste 
door alle schrijvers (JUNGHUHN, GRONEMAN) de Goenoeng 
Agoeng genoemd, thans door mijne gidsen met den naam van 
„Goenoeng Gadjah” bestempeld werd. 
Den naam G. Agoeng kenden zij niet. Kan hier ook ge- 
dacht worden aan eene vergissing en heeft JUNGHUHN ook het 
adjectief Agoeng of Ageung, hetgeen in het Soendaasch een- 
voudig „Groot beteekent, als de naam van den berg opgevat ? 
Zoo hebben andere Preangerbergen ook namen gekregen 
die bij de bevolking volstrekt niet algemeen gangbaar zijn, 
slechts zeer plaatselijk bekend of op een enkelen top 
toepasselijk. Zoo is G. Gêdeh eigenlijk geen naam en be- 
teekent ook slechts „groote berg”; G. Malabar is bij de 
aan zijnen voet wonende inlanders onbekend, tenzij bij degenen 
die het weer van de Europeanen overgenomen hebben. 
