— 502 — 
dat ik eerst nu inzag hoe noodig het was goede gidsen te 
hebben. Hadden wij toch bij de opklimming dergelijk 
terrein aangetroffen dan zou het doel niet zoo spoedig bereikt 
zijn geworden. Doch ook het afdalen was bezwaarlijk en soms 
iets „griezelig”. 
De steenen lagen zóó los dat zij onophoudelijk aan het 
rollen geraakten, andere medenemende. 
Blokken zoo groot als kinderen, rolden, à perte de vue, 
naar beneden. Een paar kampoenghonden, die niet terug- 
gejaagd konden worden en den geheelen tocht medemaakten, 
zagen die rollende steenen voor varkens aan en maakten er 
jacht op, tot algemeen vermaak. Intusschen was de voorzorg 
zeer noodig om niet achter doeh naast elkaar te dalen. 
De beschrijving van dezelfde moeielijkheden en gevaren door 
den heer Dr. Groneman, en de schildering van het voortdurend 
vallen bij de afdaling, waarin zelfs een zekere geoefendheid 
verkregen werd ten koste van de handen der patienten, moet 
een ervaren bergbeklimmer doen meesmuilen, even als de matroos 
medelijdend glimlacht over het onhandig gestrompel van den 
passagier, die zich in doodsangst overal aan vastklemt. Even 
als zeebeenen, bestaan er ook bergbeenen. 
Het gezelschap van den heer Gr. leed ook aan dorst en het 
niet voldoende medevoeren van water, is de grootste aller 
fouten die begaan kunnen worden. Ik had overvloed en kon 
zelfs aan de inlanders, die niet genoeg hadden, mededeelen. 
Later kreeg ik bijna berouw over die vrijgevigheid. 
In schuine richting verder dalende kwamen wij gelukkig 
eindelijk op het beter begaanbare spoor, bij het stijgen gevolgd, 
doch ook nu bleef het nog zware arbeid en ondervond ik dezelfde 
momenten van wanhoop als wij zoo weinig zichtbaar vorderden. 
Dan scheen het alsof er nooit een eind aan die helling zou 
komen en het groene dal, dat meer en meer een paradijs 
scheen, nimmer bereikt zou worden. 
De beenen werden door het dalen nog pijnlijker dan door 
het klimmen. 
Eerst nu won ik het van de inlanders. Met hun bloote 
