edn 
bovenste geleding met aarde en maakt in den wand een gleuf om 
er den aflegger in te plaatsen. 
(Bull. of misc. Inform. TPrinidad. Oor. 1897) r. 
HET BEVRIEZEN VAN PLANTEN. 
Bij het bevriezen van protoplasma en plantencellen heeft, volgens 
Prof. Mortscr, die over dit onderwerp een brochure schreef, in vele 
gevallen een kolossale wateronttrekking plaats, waarbij òf zich 
in het protoplasma zelf ijs vormt òf het water uit de cel treedt 
(ten gevolge waarvan deze verschrompelt) en op de buiten- 
oppervlakte van den wand bevriest. Het bleek, wat ook vroeger 
reeds waargenomen was, dat de cel door hare kleinte niet bij 0° maar 
eerst bij veel lagere temperaturen bevriest, zoodat Morrscu in die 
microscopische kleinte een beschuttingsmiddel tegen het bevriezen 
van planten ziet. 
Ook bij weefsels wordt het water aan de cellen onttrokken en 
bevriest dan buiten; bij langzame afkoeling kan ook ijs in de weefsel- 
cellen ontstaan. 
Verder werd door Morrscu de vraag behandeld of de bevroren 
plant eerst bij het ontdooien sterft. Om deze op te lossen werden 
proeven genomen met een alg, die de eigenschap heeft bij het afsterven 
dadelijk een oranje-roode kleur aan te nemen en verder met Ageratum 
mexicanum (een plant verwant met onze babadotan) die na den dood 
naar cumarine riekt. Het bleek dat de dood steeds eenigen tijd 
na het bevriezen en niet eerst bij het ontdooien intreedt, en dat het 
onverschillig is of men snel of langzaam ontdooien laat. Een uit- 
zondering hierop maken, volgens Müller-Thürgau, appelen en peren 
en volgens Morrscu ook de blaren van Agave americana waarbij, 
indien althans de temperatuur niet te laag is geweest, de snelheid 
van ontdooiing invloed heeft. Eindelijk kan de dood van vele 
planten, die in een warm klimaat te huis behooren, wanneer ze 
dicht boven het vriespuntafgekoeld worden, intreden door storingen 
in de chemische omzettingen van het levende weefsel. 
Afgezien van deze gevallen komt schrij ver tot de slotsom, dat het niet 
de lage temperatuur op zich zelf is, is die de planten doodt, maar de 
ijsvorming in de cellen waardoor aan het pratoplasma zooveel water 
onttrokken wordt dat zijn architectuur onherroepelijk vernietigd wordt, 
(Bot. Zeit. 1897 No. 18 S. 281) 5 
