— 538 — 
dikwerf vrij groote planten vinden, welke nog door de slijmziekte 
afstierven. Trekt men zulke planten uit dan blijkt het wortelstelsel 
geheel verrot te zijn, soms zijn de bovenste wortels, welke in 
het meer oppervlakkige deel van den bodem zich ontwikkelden, 
nog gezond. De onderste wortels en in de eerste plaats de lange 
penwortel is geheel zwart geworden en inwendig verrot. Van uit 
het wortelstelsel heeft de verrotting zich langzamerhand naar boven 
voortgezet en is het merg over een grooter of kleiner afstand geheel 
in de bekende slijmmassa vergaan. 
Bij het afsterven op deze wijze schijnt eene bepaalde, vooraf- 
gaande verwonding te kunnen ontbreken, het is eene verrotting 
waartoe door de ongunstige bodemgesteldheid gelegenheid wordt 
gegeven, waarbij de wortels het eerst worden aangetast. 
Terwijl anders bij verrotting van planten steeds meerdere or- 
ganismen werkzaam zijn, schijnt hier echter een bacterie de over- 
hand te krijgen, waardoor ten slotte in de hoogere plantendeelen 
alleen de slijmziekte optreedt en onder dit speciale rottingsver- 
schijnsel de plant sterft. Daar de oorzaak der ziekte hier in 
t bijzonder te wijten is aan ongunstige bodemgesteldheid, zoo zal het 
duidelijk zijn dat er betrekkelijk weinig aan te doen is en alleen 
voor een volgenden oogst door betere en afdoende drainage moet 
getracht worden den bodem zoo droog mogelijk te houden. 
Wanneer de slijmziekte om bovenvermelde reden de planten doet 
sterven, zal men steeds meerdere planten bijéén vinden op een 
vrij scherp omschreven plek, ter wijl dan ook bijna steeds de structuur 
van den bodem reeds voldoende is om den weg te wijzen bij de 
verklaring van het verschijnsel. 
Inboeten op zulke plekken zal weinig gevolg hebben en mogen 
de jonge plantjes al eenigen tijd gunstig staan, later zal de ziekte 
toch weder optreden, vooral bij eenigszins vochtig weder. Zooals 
van zelve spreekt zal bij langdurige droogte minder van deze wijze 
van afsterven te bemerken zijn. 
Ten slotte mag nog met een enkel woord de aandacht worden 
gevestigd op het gevaar voor slijmziekte dat dreigt bij onoordeel- 
kundig aanaarden of wanneer zulks te ruw geschiedt. 
Reeds vroeger wezen wij in een artikeltje over „aanaarden bij 
de tabak’ op welke wijze zulks het beste kon geschieden, zonder 
het minste gevaar voor de plant op te leveren. 
Het is juist de slijmziekte welke hier het leven der tabaksplant 
