PLANTENLEVEN IN DE WOESTIJN. 
Als een voorbeeld hoe sommige planten niet slechts blijven 
leven, maar ook bloeien, zaad voortbrengen en zich daardoor 
voorttelen in de dorste streken de aarde, kan zeker eene 
Zygophyllwm-soort dienen. 
Het is Augustus en in de nabijheid van het Suez-kanaal 
staat een schijnbaar doode tak. De stam is in twee richtingen 
gewrongen naar boven gekronkeld en door den wind aan den 
top geheel voorover gebogen. De onderste takken zijn door de 
droogte reeds afgestorven, de hoogere zijn geheel bladerloos; 
de wortel is een voet diep door het zand bedolven en zendt aan 
zijn top een dunnen zijwortel omlaag. Halverwege echter, op 
grooten afstand van elkaar vindt men wortels van enorme lengte ; 
zij zijn met slechts weinige haarwortels bezet, die elken regen- 
droppel opzuigen, welke door het zand weet heen te dringen 
Een paar maanden later is de stam op het zand geheel terug- 
gebogen, de bovenste wortel is door zijn verschroeiende omgeving 
geheel gedood, doeh houdt nog met zijn tot hout verstijfde 
takken het boompje in den grond vast. Bij iedere windvlaag 
breekt een doode tak af, doch stevig blijft het levende deel der 
plant weerstand bieden. De onderste wortel, diep genoeg be- 
dolven, zet zijn sluimerend leven voort. 
Het is Februari. De hitte heeft plaats gemaakt voor koude 
en een zwerm van wolken dringt boven de woestijn opeen en 
ontlast weldra bui op bui. De regen valt in stroomen neer, 
langs de dorre zandheuvels vlieten breede beken, wier diepe 
beddingen in alle richtingen het zand doorkruisen. Plotseling 
ontwaakt de dorre stam tot een nieuw leven. Tusschen de 
geledingen der dunste takken treden jonge knoppen te voorschijn. 
Eerst voorzichtig ingehuld in een fijn kleed van vilt, ontwikkelen 
