— 560 — 
leven. Eindelijk geven ook zij het op, reeds beginnen de 
eindkogeltjes geel te worden, het is alsof de plant met bessen 
is bedekt; de storm breekt ze af en de eene tak na den anderen 
keert weer tot den vroegeren staat van schijndood terug. Lang 
kan ze daarin volharden, ook al vergeet een Februari-maand hare 
weldoende buien te zenden. Toch weet de woestijnplant stand 
te houden; hoe kort haar levensgenot moge zijn, taai biedt zij 
weerstand aan hare vijanden, hitte en droogte, om dat genot 
zoo dikwijls mogelijk te smaken. 
BOERLAGE. 
