EEN BEMESTINGSPROEF MET TABAK. 
In de Indische Mercuur van 30 Oet. 1897 (XX, No. 44) wordt 
melding gemaakt van eene bemestingsproef bij tabak, om de 
waarde van een in water oplosbaar kaliumsilicaat na te gaan. 
De proef is genomen door HAMMERSCHLAG, die zich gerui- 
men tijd had beziggehouden met het onderzoek van den invloed 
van kalizouten op met stalmest bemeste tabak. Tot dusverre 
had hij daarbij steeds het resultaat gekregen, dat de alleen 
met stalmest bemeste tabak de beste was. 
Door toevallige omstandigheden werd later op één der 
proefveldjes een in water oplosbaar kaliumsilicaat gebracht, met 
welk kalizout hij nog geen proeven had genomen. De uitkomst 
van deze proef was zoodanig, dat hij het noodig vond, de 
werking van dit zout opzettelijk aan een nader onderzoek te 
onderwerpen. 
De proef was op de volgende wijze ingericht, en wel voor 
twee verschillende grondsoorten; bij beide wordt één veldje 
bemest met stalmest alleen; het andere met evenveel stalmest 
en bovendien met eene oplossing van kaliumsilicaat en ammo- 
nium-nitraat (stikstof). 
De opbrengst was niettegenstaande de verschillende bemesting 
nagenoeg dezelfde. 
De gedroogde tabak (ongefermenteerd) vertoonde in beide 
gevallen eveneens dezelfde brandbaarheid. 
Eerst na de fermentatie traden verschillen op, welke volgens 
BartH in hoofdzaak hierop neerkomen, dat de gloeiduur van 
de met kaliumsilicaat en stikstof bemeste tabak meer dan vijfmaal 
langer was, dan van die welke alleen met stalmest was bemest. 
Verder bleek uit het onderzoek, dat het silicaat niet als 
zoodanig werd opgenomen, omdat noch kiezelzuur, noch kali 
