— 580 — 
berekent het jaarlijksch wereldverbruik van kruidnagels op 80.000 
balen of 100.000 centenaars. In Zanzibar wordt gerekend met 
Frasilah (1 Frasilah —= 35 Engelsche = 31.25 Duitsche ponden). 
Het product van de laatste jaren in Zanzibar en Pemba is als 
volgt: 
in J892 357609 Frasilah 
MLS SETA In 
BISL 6 OP 
IBD AS TOLD 
ne SBE GOLT ets 
Wij vinden hier van af 1892 eene gestadige vermeerdering van het 
product tot 1896 waar een aanzienlijke daling, zelfs nog beneden de 
productie van 1892 valt waar te nemen. In Zanzibar wordt van de 
nagelen een uitvoerrecht van '/, van het product in natura gehe- 
ven. Deze belasting, die ongeveer de helft van alle inkomsten 
der regeering uitmaakt, en gemiddeld jaarlijks 27000 pond sterling 
of f 324000. — opbrengt, is dus voor Zanzibar van geen geringe 
beteekenis. Het was dan ook niet te verwonderen, dat door de 
Regeering een grondig onderzoek naar de oorzaak van de achter- 
uitgang der nagelproductie in 1896 ingesteld werd. Behalve 
eenige kleine oorzaken vond men de reden in het langzamer- 
hand schaarscher worden der slaven. De nagelcultuur wordt geheel 
door slaven gedreven en door deze buitengewoon goedkoope 
arbeidskrachten werd het mogelijk om, niettegenstaande de door 
‘overproductie lage prijzen, nog met voordeel de eultuur te drij ven. 
Nu door invloed der Europeesche mogendheden de slavenhandel 
belemmerd wordt en er dikwijls niet over voldoende werkkrachten 
kan beschikt worden, kan het niet anders of de cultuur moet in 
Zanzibar en Pemba achteruitgaan. Zonder slaven is geen nagel- 
cultuur in genoemde streken met voordeel te drijven, tenzij de 
marktwaarde enorm stijgt. Proeven om de nageleultuur met vrij- 
gelaten slaven te drijven, mislukten deerlijk; invoer van vreemd 
werkvolk, b. v. Chineezen, is nog niet beproefd, het is echter a priori 
aan te nemen, dat de eultuur er niet mede gebaat zoude worden, 
daar het verschil in prijs van het werk van slaven of van dure 
ingevoerde werkkrachten, te groot zoude zijn, om de planters in 
staat te stellen haar nog met voordeel te drijven. De toestand 
moet veel erger zijn dan men uit de aangehaalde cijfers zoude opma- 
ken, daar in de laatste jaren, bij gebrek aan werkkrachten, alles 
