— 3 — 



vloeiend met clc onmetelijke wouden, waarmede de zoo- 

 even genoemde bergen zijn bedekt, liet gereserveerde bosch- 

 gedeelte. Wie over goede oogen beschikt, onderscheidt 

 reeds van verre de gazons van den tuin, die zich als rustige, 

 groene plekken onderscheiden van den meer bont gekleur- 

 den voorgrond, waarop groote stukken bouwland met on- 

 bebouwde of onbebouwbare, veelal sterk geaccidenteerde 

 terreinen en enkele, spaarzaam gezaaide kampongs af- 

 wisselen. 



De beste weg naar Tjibodas is een breed voetpad, dat 

 naast Tjipannas den groeten weg verlaat en in ruim één 

 uur gaans (de gesteldheid van het terrein maakt vele 

 bochten noodzakelijk) tot het doel voert. Het grootste 

 gedeelte van dit pad leidt tuschen bouwlanden door, van- 

 waar de bekende geur van aardappelvelden opstijgt. Naar- 

 mate men stijgt, wordt de streek minder bebouwd; ook 

 de onvermijdelijke ravijnen blijven niet uit, en zuchtend 

 daalt men af naar de heldere bergstroorapjes, betreurend, 

 dat men weer zooveel moet prijsgeven van hetgeen men 

 door ijverig klimmen had gewonnen. Eindelijk een laatste 

 ravijn — maar één, dat meetelt voor vele — en een bocht 

 van den weg brengt ons plotseling voor het begin van 

 den tuin. 



Geen plechtig hek, geen geleerd opschrift, geen omraste- 

 ring met nijdig stekeldraad verstoort den eersten indruk, 

 dien men van de omgeving krijgt. Een indruk, zooals 

 slechts kan worden gemaakt door de samenwerking van 

 een imposant berglandschap, een onuitputtelijk rijke natuur 

 en de vaardige hand van den tuinbouw-architect, die van 

 beide vrijwel het hoogst bereikbare heeft verkregen. 



Nog éénmaal stijgt het pad : een breede, donkere laan 

 van AraucaricC s voert ten slotte naar het bovenste gedeelte 

 van het park, waar, temidden van heldere gazons en vroolijke 

 bloemperken het laboratorium, tevens woonhuis is gelegen. 

 Daarachter het donkere woud. 



