ZOÖLOGISCHE WANDELINGEN TE TJIBODAS. 



IL 



BOSCHVOGELS. 



De opmerking wordt niet zelden gemaakt, dat men in 

 het tropische bosch zoo weinig dieren en in het bijzonder 

 zoo weinig vogels hoort. Voor die opmerking bestaat 

 eigenlijk geen redelijke grond. Men moet namelijk in 

 aanmerking nemen, dat de mensch, speciaal de blanke, 

 in dat bosch niet thuis hoort, dat zijn verschijning er 

 onder de dieren verbazing, vrees, nieuwsgierigheid wekt 

 en als men nu bedenkt, dat die verschijning meestal ge- 

 paard gaat met luidruchtig gepraat, met geglibber op 

 gladde hellingen of begroeide steenen, met zich vasthouden 

 en daardoor rukken aan takken en lianen en bovendien 

 niet zelden met het gejaag, geblaf en gegil van een half 

 dozijn honden, dan mag men het de dierenwereld toch 

 niet kwalijk nemen, dat zij zich tegenover zulk een in- 

 dringer op een eerbiedigen afstand houdt en hem uit de 

 verte zwijgend gadeslaat. Maar als diezelfde indringer 

 stil het bosch binnensluipt, alle geraas vermijdt en zich 

 op een gunstige plek, bijvoorbeeld op een helling met 

 eenig uitzicht en in de nabijheid van een bergstroompje 

 en dan nog liefst een weinig verborgen neerzet, dan zal 

 hij spoedig bemerken, dat er in zijn omgeving allesbehalve 

 stilte heerscht. 



Bij zulke gelegenheden is het een ware lust, het be- 

 drijvige gedoe gade te slaan; voor den zoöloog paart zich 

 daaraan het genoegen, oude bekenden vojr het eerst in 

 levende lij v-e te zien en ze daarom dikwijls eerst lang- 

 zamerhand te herkennen. 



TeABin. XVIII 5 



