— 68 — 



De boschvogels zijn voor het meerendeel niet bijzonder 

 matineus. Of liever, ze doen 's morgens lang over hun 

 toilet. Geen wonder; het fijne, teere vederkleed ziet er 

 bij het aanbreken van den dag dikwijls tamelijk verfom- 

 faaid uit, vooral wanneer nachtelijke regens het grooten- 

 deels hebben doorweekt. 



Dat moet eerst in orde worden gebracht; de dieren 

 zoeken een plaatsje in het geboomte, waar de eerste stralen 

 der zon doordringen, strijken de veeren één voor één met 

 den snavel glad, schudden zich eens, zijn nog niet 

 tevreden, schudden en strijken zich andermaal en zijn op 

 die wijze stellig meer dan een uur bezig. Eerst dan komen 

 ze in beweging, in bedrijvigheid. AVie ze daarom in bun 

 element wil waarnemen, kan gerust tot acht uur wachten. 



Er bestaat te Tjibodas (en natuurlijk ook elders) een 

 scherpe tegenstelling tusschen vogels, die zich nooit in, 

 en andere, die zich nooit buiten het bosch wagen. Tus- 

 schen die twee staat een derde groep, die zich langs 

 den rand van het bosch ophoudt, niet ver erin doordringt, 

 maar zich ook nooit ver ervan verwijdert. Slechts zeer 

 enkele — en daaronder in de eerste plaats de grootere 

 roofvogels — leggen deze voorliefde voor eene bepaalde 

 omgeving niet aan den dag. Zoo werd ik eens diep in 

 het bosch, op een hoogte van meer dan 5000 voet, plot- 

 seling verrast door het bekende stemgeluid van Cuculus 

 sonnerati^ den „Piet van Vliet", dien ik daar stellig niet 

 had verwacht. 



Voor het waarnemen der boschvogels ligt bijzonder 

 gunstig het pad langs het riviertje de Tjibodas, vroeger 

 de gebruikelijke weg naar den krater van den Gedeh. 

 Het woord „langs" heeft hier intusschen een andere be- 

 teekenis als te Batavia ten aanzien van den Molenvliet of 

 te Rotterdam ten aanzien van de Maas; want ofschoon 

 men het water in de diepte hoort bruisen, hier en daar 

 duidelijk hoort, dat er hooge watervallen moeten zijn, 

 blijft men door een hooge, steile, met oud en ontoeganke- 



