— 137 — 



meren. Want de verdooving, verlamming, paralyse of hoe 

 men het noemen wil, duurt bij den krekel voort, dagen, soms 

 weken lang, totdat uit het ei de wespenlarve komt, waar- 

 aan hij tot voedsel zal strekken. Voorzeker, zoo bij dit 

 prototype, dezen verren voorlooper onzer hedendaagsche 

 conserven voor een oogenblik het bewustzijn nog terug- 

 keert, dan moet het voor hem een weinig opbeurende 

 gewaarwording geven, zich reeds ten halve in de magen der 

 gulzige larven te zien verdwenen! 



Niet alle Graafwespen intusschen slepen hun prooi naar 

 een eigengemaakte holte. Vele soorten dringen brutaal- 

 weg door tot de onderaardsche verblijfplaats van andere 

 insecten, vallen ze daar aan, brengen de bedwelmende 

 steken toe en geven niet zelden veiligheidshalve met hun 

 krachtige kaken nog een kneep in den nek van hun slacht- 

 offer, om daarna op de plaats zelve hun eieren te depo- 

 neeren. Ja, er zijn er zelfs, die op goed geluk in den grond 

 gaan wroeten en graven, totdat ze, door hun buitengewoon 

 scherpe zintuigen geleid, een prooi hebben gevonden. Dit 

 laatste doen bijvoorbeeld sommige soorten van de geslachten 

 Scolia en Elis^ die jacht maken op engerlingen, de welbe- 

 kende larven van meikeverachtige insecten. Onnoodig 

 te zeggen, dat deze wespen buitengewoon krachtige en 

 moedige dieren zijn van een woeste en onstuimige natuur, 

 zooals ik, bijna tot mijn schade, op zekeren morgen onder- 

 vond. Ik had namelijk in de bedding van een der berg- 

 stroompjes naar een bepaalde soort van kikkerlarve gezocht, 

 maar tevergeefs, waarom ik besloot, naar een andere plek 

 te gaan. Toen ik daarop, met geen andere wapenen dan 

 een kletsnat, inderhaast van neteldoek, rottan en bamboe 

 samengeflanst schepnetje en eenige buisjes met alcohol, 

 een zeer primitief boschpaadje volgde, vloog plotseling met 

 verbazende snelheid een groot insect snorrend langs mij 

 heen, verdween voor een oogenblik in het groen, maar kwam 

 ■dadelijk weder te voorschijn en herhaalde, wat ik eerst toen 

 als een aanval herkende. Tegelijkertijd had ik ook den 



