— 156 — 



waren. De kinderen van de planten met 17 (zaaddragers a.) 

 vertoonden een gemiddelde van 19 (gemiddelde 2) met als 

 uitersten 12 (minimum 2) en 22 (maximum 2). De kinde- 

 ren van die met 13 (zaaddragers b.) gaven een gemiddelde 



Fig. 6. 



Variahe der 

 iwccdci acneratie: 



tnrinilC der 

 ecrsU acneratie. 



rarLaile' der 



Madia elegans. 



Graphische voorstelling van de regressie bij een selectieproef 

 met het doel het aantal straalbloempjes te verminderen. Het uit- 

 gangspunt wordt voorgesteld door het punt bij 21 op de onderste 

 lijn ; het uitgangspunt der eerste generatie door a, der tweede 

 generatie door h. Min. 1, planten met het kleinste, max. 1, plan- 

 ten met het grootste aantal straalbloemenj; gj planten met het 

 gemiddelde aantal, alle van het eerste zaaisel, waarop nog geen 

 selectie was toegepast. De lijn gj — go — gj geeft het verschuiven 

 van het gemiddelde in de opvolgende generatien weer. 



Naar De Vries, Die Mutations theorie. 



van 18 met als uitersten 12 en 22. Men ziet dus, dat door 

 steeds de uitersten als zaaddragers te nemen, het gemid- 

 delde slechts langzaam verandert en de uitersten bijna op 

 hetzelfde punt blijven. In elke generatie nemen wij een 

 terugloopen naar het gemiddelde van de oorspronkelijke 



