— 169 — 



eindresultaat het afsterven van het geraarcotteerde deel 

 van de plant. Ook daar waar de afschorsing op de goede 

 hoogte was aangebracht, gebeurde het wel eens, dat een 

 deel van het weeke topeinde en de daar gevormde krans 

 van jonge bladeren verdroogden; het wegsnijden van dien 

 top voorkwam echter verdere consequenties voor den 

 groei en de vorming van den marcot. 



Noodlottige gevolgen heeft ook het maken van diepe 

 insnijdingen, beleedigt men het teere onder de bastlagen 

 gelegen cambiale weefsel, dan verdroogt dit en sterft af. 



In dit afstervingsproces wordt ook het onmiddellijk bo- 

 ven de wond gelegen weefsel betrokken, tengevolge hier- 

 van ziet men dan ook spoedig de bastlagen te dier plaatse 

 zwart worden en verrotten, in welk geval de tjangkokkan 

 verloren is. Ten einde het gevaar van afknappen door 

 hevige winden of door slagregens te verminderen, is het 

 aan te bevelen, de aan te brengen wonde niet langer te 

 maken dan 3—4 c.M. 



Eenigen tijd na het tjangkokken ontwikkelden zich, 

 uit een of meer dicht onder het wondvlak gelegen knoppen, 

 krachtige scheuten, welke men later dezelfde behandeling 

 als de hoofdstam kan doen ondergaan. 



Op deze wijze kan men, in betrekkelijk korten tijd, zijn 

 plantmateriaal belangrijk vermeerderen. Bij het uitplanten 

 •der gewortelde marcotten, neme men slechts een deel der 

 bladeren weg. Een goed bewortelde marcot kan gemak- 

 kelijk een aantal bladeren behouden, hierdoor kan de plant 

 na de vereeniging van de wortels met de hen omgevende 

 aarde, onmiddelijk beschikken over een aantal assimilatie- 

 organen. 



Ook verzuime men niet, om de tjangkokkans bij het uitplan- 

 ten van steunsels te voorzien ; opdat zij minder onderhevig 

 zullen zijn aan beschadiging, ten gevolge van sterken wind. 



In de 9de afl. van de Gultuurgids deelt de heer C.J. de Vogel 

 mede, dat ook te Soebang het marcotteeren van jonge 

 zaailingen met gunstig gevolg werd toegepast. 



