— 178 — 



bemerkt men de ziekte het eerst aan het afvallen der onrijpe 

 vruchten, spoedig begint het gezwollen groene bovenste deel van 

 den boom te verschrompelen, blad voor blad wordt geel en valt 

 af, evenals bij de vorige ziekte beschreven is. 



Geen spoor van een schimmel is echter in de eerste stadiums te ont- 

 ■dekken, ook de stam schijnt gezond voor zoover hij boven den grond 

 staat; onder den grond is de toestand minder gunstig. Hier vindt 

 men rotting uf aan de wortels of aan het deel van den stam dat zich 

 onder den grond bevindt. Een groot aantal zieke boomen van 

 verschillenden leeftijd werden uitgegraven en onderzocht, en het 

 bleek, dat men hier met een gevaarlijke wortelziekte te doen had. 

 In sommige gevallen bleef de stam gezond; terwijl de voornaamste 

 vrortels verrot waren. In andere kwam de ziekte meer aan den 

 stam voor. Overal waren de verschijnselen hetzelfde, het hout werd 

 bruin en zat vol met raycelium van een schimmel. Gewoonlijk 

 werden de uiterste wortelpunten het eerst aangetast, de schimmel 

 drong dan door het wortelweefsel in den stam, alles vernielende 

 zoover het doordrong. Hetzij de eerste verschijnselen zich aan de 

 wortelspitsen of aan den wortelhals vertoonen, de resultaten zijn 

 altijd hetzelfde, de boom moet sterven. 



In verschillende deelen der aarde zijn een aantal schimmels bekend, 

 die de wortels vernielen. De ziekte van de Ceders in den Himalaya, 

 veroorzaakt door Tomes annosus, valt het eerst de zij wortels aan, 

 diingt daardoor in den stam en doodt de boom. Hetzelfde doen de 

 Bosellinia''s, waarvan verschillende soorten schuldig zijn aan eene 

 ziekte, de z.g. , stomp rot" al te goed bekend in thee- en koffietuinen. 



Deze ziekte eenmaal in het weefsel van de plant doorgedrongen is 

 moeieiijk, zoo niet onmogelijk te bestrijden, wel kan men de verdere 

 verspreiding op vrij eenvoudige wijze tegengaan, door het graven 

 van geulen om het geïnfecteerde deel van den tuin. 



Het is gebleken dat het middel afdoende is, rondom het stuk 

 grond, waarin de aangetaste boomen stonden, werd een geul gegraven 

 van twee voet diep en één voet breed, de grond daaru't werd op 

 het geïnfecteerde land geworpen en niet aan den anderen kant. 

 Al de aangetaste boomen werden uitgegraven en verbrand, de grond 

 liet men dan een jaar of langer braak liggen. 



Het komt er maar op aan, goed toe te zien en de ziekte op te 

 merken, vóór zij zich te veel verspreid heeft. 



Het was nog niet mogelijk de schimmel goed te determineeren, wel 



