— 210 - 



doodenstad van Thebe ontdekte, het geheime gewelf, dat 

 de doodkisten van zooveel vermaarde vorsten bevatte, ook 

 een merkwaardigen overvloed van botanische schatten op- 

 leverde, door de vorsten der 20ste en 21ste dynastie (tus- 

 schen 1200 en 1000 v. C ) in den vorm van grafkransen, 

 vruchten, lichenen, grasbundels op de sarcophagen hunner 

 voorgangers gelegd. Daaronder bevond zich ook een gras- 

 soort, die bleek G. Schoenanthus te zijn, met nog in goeden 

 toestand verkeerende bloerapluimen, waarvan zelfs de geur 

 nog niet geheel verdwenen was. Evenzoo werd het gras 

 gevonden in de graven van het kerkhof van Hawara, 

 waarvan de meeste waarschijnlijk dagteekenen uit den 

 tijd der Ptolemeërs. Deze feiten zijn een bewijs, dat 

 in die tijden aan het gras een groote waarde werd toege- 

 kend. Tegenwoordig groeit C Schotnanthus niet in de 

 nabijheid van het oude Thebe en Hawara. Schweinfueth 

 stelde de gelijkheid van de Andropogon van Deirel-Bahari 

 met het tegenwoordig onder den Arabischen naam Mahareh 

 van den Soedan afkomstige en in de bazaars te Kairo ver- 

 kochte artsenijkruid vast. De ouden achtten echter de 

 Afrikaansche Schoenanthus minderwaardig en het is daar- 

 om zeer waarschijnlijk, dat tenminste een deel van den 

 voorraad voor Thebe en Hawara van de Arabische mark- 

 ten aan de Roode Zee kwam. 



Men heeft ook gemeend, dat de Kaneh bosen of Kaneh 

 hattobh^ het goede of welriekende riet uit den Bijbel, G. 

 Schoenanthus zou zijn ; met zekerheid is dit echter niet uit 

 te maken. 



De oude, Grieksche artsen waren ook reeds bekend met 

 het gras; Hippocrates, Theophrastus en Dioscorides ver- 

 melden het en kenden het als Schoinos. Plinius noemde 

 de plant Juncus odoratus. Galenus vermeldt het eerst den 

 naam Schoinos anthos en voegt erbij, dat hij niet weet, 

 waarom de plant gewoonlijk zoo genoemd wordt, daar er 

 zich aan het van Arabië ingevoerde gras gewoonlijk geen 

 bloemen bevinden, omdat de kameelen steeds de toppen 



