— 212 — 



Perzië bekend en de rol, die de Perzische artsen aan de- 

 hoven der Mohammedaansche vorsten van Indië speelden^ 

 in aanmerking nemende, zou het wel vreemd zijn geweest, 

 als het bestanddeel van zooveel geneesmiddelen niet ook 

 zijn weg naar de Indische apotheken gevonden had. De- 

 naam Izkhir bleef echter behouden en werd zelfs ook ge- 

 geven aan andere inheemsche reukgrassen, zoodat hier da 

 verwarring al even groot was, als tegenwoordig het geval 

 is met de wetenschappelijke namen. 



Het eertijds zoo hooggeschatte geneesmiddel is nu vrij- 

 wel onbekend; alleen in Indische bazaars wordt het ge- 

 droogde kruid en de olie nog in kleine hoeveelheden aan- 

 getroffen. Er schijnt echter geen reden te zijn, waarom 

 deze Ayidropogon-^QOYt^ tenminste in de parfumerie, niet 

 weer meer in trek zou komen. 



2. Cyml)0i)0g'0ii Jwaraiicusa Schult. Mant. II [1824], 458.. 



Beschrijvingen en synoniemen. Trinius, Spec. Gram. Ie. t. 356. 



Andropogon Jwarancusa Jones; Rxb. FI. Ind. I (1820) 279;, 

 Hackei., Androp 599 (var. genuiinis)\ Hook. f. Fl, Br. Ind. VII^ 

 203. — A. laniger Ddthie, Fodd Grass. N. India, t. 23, 



Nardus indica Blane in Phil Trans. LXXX (1790), 284, t. 16. 



Verspreiding. Buitenste heuvelstreek der Vereenigde- 

 Provincies, Kumaon, Garhwal [tot 3000 m. en meer boven 

 de zee] en westwaarts tot Peshawur ; voornamelijk in de- 

 nabijheid van rivieren. 



Olie. Onbekend. Het gras wordt waarschijnlijk tezamen 

 met C. Schoenanthus gebruikt. 



Volksnamen. Sanskriet : Jwarankusa [d.i. koortsbedwin- 

 ger]. Bengaalsch : Karankiisa. Hindostani: Khavi. 



Geschiedenis. Het gras werd bekend in 1790 door een 

 geschrift van G. Blane, door wiens broeder het in 1786 op 

 een tocht door de heuvels door den sterken geur, dien de 

 vertrapte planten verspreidden, ontdekt werd. 



De naam Jwarancusa moet met een J en niet met een I 

 gespeld worden, zooals meestal gedaan wordt. Hij is af- 



