— 214 — 



Zeylaoicum, door Sherard in 1726 uitgegeven, wordt deze 

 plant aangeduid als „Pengriman Arundo Zeylanica farcta 

 odore et sapore calami aromatici." Pengriman staat in de 

 plaats van Pengiri mana^ onder welken naam het gras nog 

 in Ceylon bekend is. 



NicoLAAS Grimm, een tijdgenoot van Hermann en even- 

 eens geneesheer, en geruimen tijd te Colombo verblijvende, 

 zegt dat door distillatie een heldere olie verkregen wordt, 

 die in kleine giften versterkend op de maag werkt en de 

 spijsvertering bevordert, en het beste geneesmiddel is 

 tegen vertraagde maandstonden. Ook is de plant zeer 

 goed in koude en warme baden bij beri-beri en bovenge- 

 noemde ziekten. Linnaeus noemde Hermanns Pengriman 

 Andropogon Nardus. 



Evenals de andere welriekende grassen is ook deze soort 

 vroeger met andere verward. Zij werd o.a. zelfs tot 

 1880 verwisseld met het Gemhergras van Courtallan ((7. 

 flexuosus) en Lemongras (C. citratus) onder welken laatsten 

 naam het lang bekend schijnt te zijn geweest. En daar 

 Lemongras vrij algemeen geacht werd tot Andropogon 

 Schoenanthus te behooren, werd ook Cib'onellagras met dieu 

 naam aangeduid. Bovendien heet Lemongras in het Fransch 

 Citronelle^ welke naam ook zijn weg vond naar Engeland, 

 eerst als synoniem van Lemongras^ later voornamelijk ter 

 aanduiding van het Lemongras van Ceylon [A. Nardus). 

 Pereira schijnt in 1850 voor het eerst citronellaolie als 

 lemongrasolie beschouwd te hebben. Watt beperkte ten 

 slotte in zijn Dict. Econ. Prod. of India in 1883 den naam 

 Citronella tot Andropogon Nardus. 



Behalve in Ceylon wordt dit gras tegenwoordig gekweekt 

 in het Maleische Schiereiland en op Java; het is echter 

 niet bekend, wanneer het daar ingevoerd werd. Volgens 

 VAN PlOmburgii wordt het sedert 1891 in den kultuurtuin 

 te Buitenzorg gekweekt en hij vermeldt het als Roempoet 

 sereh ivangi onder A. Iwarancusa. Met de kultuur zijn in 

 den laatsten tijd ook in West-Indië proeven genomen. 



