— 252 — 



moet er echter op letten, welke soorten \eel licht noodig hebben 

 en welke op een min of meer beschaduwde plaats moeten groeien. 



De meening dat de varenplanten allen in vrij donkere schaduw 

 moeten staan is niet juist, indien men bij de natnur in de leer 

 gaat, dan komt men er wel achter wat zij wenschen. 



De kwestie van licht is voor de meeste gewassen belangrijk 

 genoeg. Over het algemeen zijn onze gaanderijen voor veel planten 

 te donker. Ook omdat wij, om het licht te temperen of de warmte 

 buiten te houden, dikwijls al vroeg verplicht zijn, zeilen of krees 

 neer te laten. Het is daarom een verstandige maatregel, die velen 

 volgen, een groot deel van den dag de planten op een daarvoor 

 geschikte plaats buiten te zetten en ze 's avonds binnen te 

 brengen. 



Slechts enkele varengeslachten hebben het aanzijn gegeven aan 

 een aantal variëteiten. Het geslacht Nephrolejna, waarvan wij op 

 Java ook eenige vertegenwoordigers hebben, heelt in de laatste 

 jaren eene sterke neiging getoond zeer mooie en merkwaardige 

 verscheidenheden voort te brengen. In de laatste nommers van 

 eenige buitenlandsche tijdschriften komen er prachtige afbeeldingen 

 van voor, die mij aanleiding gaven, dit varengeslacht hier in het 

 kort te bespreken en er de aandacht van Indische vareuliefhebbers 

 op te vestigen. 



De inheemsche naam voor de Nephrolepis-soorten is hier, pakoe 

 Bjehreh ; pakoe of pakies is de alge meene naam voor varens. N. exaltata 

 heet p. nj. gedeh en N, ohtusifalia, p. nj. areui. In den catalogus vau 

 "'s Lands Plantentuin van Teysmann en Bixnendijk zijn vijf soorten 

 en een variëteit opgegeven. In het onlangs verschenen werk „In- 

 dex Feliciura van Cuuistensen" komen 17 soorten Nephrolepis voor. 



Zooals het meer gaat bij dergelijke veelvoorkomende gewassen, 

 bestaan er veel synonynaen van, daar komt nog bij de nauwe ver- 

 wantschap met Nephrodium, Lastraea en Asplenium. Het karak- 

 teristieke van de varens is de vorm en de plaatsing der sori of 

 sporenhoopjes, die hier bestaan uit kleine ronde sori bedekt met 

 ■een ietwat niervormig indusium. 



Nemen we Nephrolepis exaltata, waarvan de meeste variaties af- 

 komstig zijn, tot voorbeeld. Het normale blad is eenvoudig gevind 

 of slechts eens verdeeld, de blaadjes zijn aan lederen kant van 

 den middennerf geplaatst op zeer korte steelijes, zoodat het er uit 

 ziet als eene dubbele kam en in vorm gelijkt op een lang zwaard, 



