— 271 — 



zij gewoon zijn, zich te bewegen. Die samenhang is zelfs 

 zóó groot, dat men in een klein, geïsoleerd stukje bosch, 

 ■dat als achtergrond van den vi^jver opzettelijk is gespaard, 

 •onmiddellijk weer boschvogels aantreft. 



Aan den anderen kant schijnen de bewoners van het. 

 park het bosch met een wantrouwend oog gade te slaan. 

 Met een enkele uitzondering, die intusschen den regel 

 slechts bevestigt, wagen zij zich niet in de naaste nabij- 

 heid ervan en vermijden zelfs het kleine stukje bosch, 

 waarvan zooeven sprake was. 



Een tweede bijzonderheid is, dat men van elke vogel- 

 soort slechts een zeer beperkt aantal, veelal niet meer 

 dan één paar, aantreft, hoewel het park toch ruimte aan- 

 biedt voor aanzienlijk meer. Slechts de gewone kcetüang 

 iPycnonotus aurigaster) verloochent ook hier zijn gezellige 

 natuur niet, maar ik heb er toch nooit meer dan zes bij 

 ■elkaar gezien. 



Van andere, goede bekenden mag hier in de eerste 

 plaats worden genoemd de Wielewaal (Oriolus macidatus\ 

 als overal een sierlijke verschijning, die door zijn 

 -geel vederkleed, zijn geringe schuwheid en zijn aangenaam 

 -gefluit veel tot opvroolijking van de omgeving bijdraagt 



De djalaks (Sturnopastor jalla) houden zich 's morgens 

 als naar gewoonte in het gras op en staan op niet al te 

 goeden voet met een paar kaling's {Acridotheres javanicus)^ 

 die hun bij het zoeken naar voedsel een zware concur- 

 rentie aandoen, omdat zij een stelletje jongen hebben 

 te verzorgen. Deze kaling 's maakten de uitzondering, 

 waarop ik zooeven doelde. Reeds den eersten dag van 

 •mijn verblijf te Tjibodas trok het mijne aandacht, dat een 

 paar zwarte vogels huisvestten en blijkbaar ook nestelden 

 in het bovenste, voor een deel uit doode takken bestaande 

 topje van een der rassamala-boomen aan den rand van 

 het bosch. Die boomen verheffen hun kruinen echter 

 tot zulk een duizelingwekkende hoogte, dat het vrij on- 

 mogelijk was, den vogel te herkennen. Bovendien waren 



