— 302 — 



„De Amboinsche Siree is buyten twyffel een Schoenan- 

 tum, van het Arabische meest daar in verschillende, dat 

 het Amboinsche minder stelen voortbrengt, onvruchtbaar 

 blyft, of zeer zelden bloemen vertoont, en in speceryachtig- 

 heid mede veel wykt. Het werd een digte struyk van zoo 

 veele bladeren gemaakt, dat zy den stam en wortel met 

 de naaste grond bedekken. 



De bladeren zijn zeer lank, smal, en dun, het snygras 

 gelijk, 3 en 3i/o voeten lank, schaars een vinger breed, in 

 de lengte fyn geribd, scherp in 't aantasten, en eenigzints 

 snydende, als men ze agterwaarts strykt blauwgroen en 

 zoo rank, dat ze alle agterwaarts gebogen staan op mal- 

 kander leggende, en zoo een groote bol of verwerde struyk 

 maken. Een span van haar oorspronk hebben zy een 

 knietje, onder 't welke het blad smal is, en 't zarnen ge- 

 vouwen als een steel, zoo verre zy te vooren jegens haren 

 stam vast gezeten hebben. Boven 't knietje is het uit- 

 gebreyd en achterwaarts gebogen, hoewel de middelste 

 zenuwe redelijk styf is. Tusschen de handen gewreven 

 geven ze een sterken Aromatiequen reuk, en in de mond 

 geknouwd ook zodanigen smaak, met een merkelyke scher- 

 pigheid doch geenzints in de keel brandende. 



Deze bladeren met haar onderste deelen formeren een 

 een dikke buykachtige steel of stam, digt op malkander 

 leggende, als vellekens, witachtig van coleur, en specery- 

 agtiger dan de bladeren, enigzints na drooge Rooze riekende 

 't welk men voor 't beste deel van die plante houd. 



Of nu wel deze bladeren zoo over malkanderen leggen, 

 en zommige ronde, zommige platagtige stammen maken, 

 zoo is er nochtans niets aan dat na riet of biezen gelykt, 

 en daarom 't de Oude wat oneygentlyk onder de zoorten 

 van biezen gerekent hebben, of het moeste aan 't Arabische 

 anders zijn, gelijk ik nogtans aan 't gedroogde en van daar 

 gebragte niet hebbe konnen bemerken: want alle blaadjes 

 of schilfferen konde men afnemen, tot de binnenste 

 steel toe. Zoo bemerkte ik ook, dat de reuk aan 't Ara- 



