— 303 — 



bische duydelijker na Roozen trekt, maar aan 't Amboinsche 

 is dezelve met die van vers hooy geraengt. 



De wortel gelykt die van Acorum eenigzints, doch veel 

 korter, dunder, en houtagtiger, in merkelyke leden, en wei- 

 nige takken verdeeld, die meest schuyns boven de aarde 

 staan, met harde en dunne Vazelingen daar aan vast, en 

 dragen van de bovengenoemde buykagtige stelen, 2, 3 en 4 

 bij malkander aan haar einde, de resteerende wortel gaat 

 niet diep in de aarde, met veele houtagtige Vazelingen 

 daar in vast, doch mede kruypende, haar speceryagtige 

 reuk en smaak is lieffelyker dan in de plante, scherp, heet, 

 en niet brandende, met een aangename bitterheid, en den 

 Roozen reuk is in de gedroogde merkelyker: dit is te 

 verstaan van zoodanige wortelen, die nooit verbrand zijn, 

 gelijk geschied als de omstaande ruygte door ingeworpen 

 vuur afgebrand werd, want de zelve zijn van buyten zwart, 

 vuyl, en van een quade smaak, ook werden deze teenen 

 of boven de aarde staande takken, binnen een jaar oud, 

 werpen haare stelen en bladeren af, en vergaan van zelfs, 

 zoodat men ze met handen vol vermolsemt boven de aarde 

 vind, doch eerst van onderen nieuwe afzetzels voort- 

 brengende. 



In Amboina werd ze meest onvruchtbaar gehouden, 

 omdat men nooit bloemen en vruchten daar aan ziet, 't is 

 nochtans gebeurd, hoewel zelden, dat men de bloemen aan 

 zommige stokken gevonden heeft, welke tweederley zyn, 

 waarachtige en fabuleuze. De waarachtige is niet anders dan 

 een rietpluym, diergelijke men ziet aan 't gevulde riet Tz^öm 

 Sala en aan 't berg-rietachtig gras, Kulong genaamt. 



De geheele ayre held altijd na de eene zyde een hand 

 lank of meer, alle gemaakt van lange spitsen, of lank- 

 werpige knopjes als een haver, van binnen ydel, met korte 

 baarden uyt den den geelen na 't bruyne trekkende, waar op 

 ^een kennelyk zaad volgt, of het moeste de kafagtige spitzen 

 van binnen zijn, die egter niet voortteelen. Deze bloemen 

 ziet men dikwyls, ja schier ordinaris aan oude struyken 



